ะดับวูบลง
แม้ความเจ็บปวดจะเป็นเพียงความรู้สึก แต่กลับสร้างความเสียหายให้นางอย่างใหญ่หลวง
มองหลินเมิ้งหยาที่หยุดดิ้นพล่านแล้ว ความกระวนกระวายไม่รู้ที่มาเกาะกินหัวใจของหลงเทียนอวี้ เขามองจั่วชิวอวี้ด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ
“นาง…นางเป็นอะไร? จั่วชิวอวี้ เมิ้งหยาเป็นอะไร?”
รู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นเช่นนี้ จั่วชิวอวี้ถอนหายใจ
หลังจากจับชีพจรให้หลินเมิ้งหยาแล้ว เขาจึงบอกกับหลงเทียนอวี้ที่กำลังร้อนใจ
“ไม่เป็นอะไร นางเพียงแค่สลบไปเท่านั้น ในเมื่อเจ้าเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดแล้ว ข้าเองก็ไม่คิดปิดบัง แม้ยานี้จะมีฤทธิ์ยอดเยี่ยมน่าพิศวง แต่มันจะสร้างความเจ็บปวดมหาศาลให้นาง ในเมื่ อเจ้ารู้เรื่องนี้แล้วก็ดีเหมือนกัน พวกข้าจะได้ไม่ต้องแอบทำอะไรลับหลังเจ้าอีก ยิ่งไปกว่านั้นข้าอยากจะเตือนเจ้าเอาไว้ก่อน ทั้งหมดที่เปี่ยวเม่ยทำก็เพื่อเจ้า หากภายภาคหน้าเจ้าบ บังอาจทำผิดต่อนาง เช่นนั้นข้าและฮวงซงจะไม่มีวันปล่อยเจ้าเอาไว้แน่”
นี่หาใช่คำขู่ จั่วชิวอวี้และหลงเทียนอวี้ต่างรู้ดีว่ามันเป็นเพียงการอธิบายข้อเท็จจริง
หลังจากรับรู้ว่าหลินเมิ้งหยามิได้ตกอยู่ในอันตราย หลงเทียนอวี้จึงกลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง
จั่วชิวเฉินเองก็เคยเอ่ยเช่นนี้ ทว่า
