แสงแดดส่องเข้ามาในห้อง คนทั้งสองนอนหลับฝันหวานบนเตียง
“จวิ้นจู่ ท่านอ๋อง ถึงเวลาตื่นบรรทมแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ที่ด้านนอก อวี้อันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคารพเพื่อปลุกพวกเขาทั้งสอง หลินเมิ้งหยาจึงตื่นจากความฝัน
ทันทีที่ลืมตาก็ได้เห็นใบหน้ายามหลับสนิทของหลงเทียนอวี้
ความคิดชั่วร้ายผุดขึ้น นางคิดอยากแกล้งบีบจมูกของเขา แต่คิดไม่ถึงเลยว่ามือเล็กจะถูกมือหนาจับเอาไว้ทันทีที่เข้าใกล้ใบหน้าหล่อเหลา
ขณะเดียวกัน ดวงตาของเขาลืมกว้าง หลงเทียนอวี้กระตุกยิ้ม
หลินเมิ้งหยาคิดอยากดึงมือกลับ ทว่าหลงเทียนอวี้กลับยิ้มน้อยๆ พร้อมทั้งดึงร่างนางเข้าหาอ้อมกอด
“ไอหยา พระองค์ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่?”
ถูกหลงเทียนอวี้กดตัวเอาไว้ หลินเมิ้งหยาจึงทุบแผงอกเขาเบาๆ
ราวกับเดาเอาไว้แล้ว หลงเทียนอวี้จึงหัวเราะ
“ข้าเองก็เพิ่งตื่น เจ้าคิดจะทำอะไรกัน?”
จับมือเล็กของนางราวกับมิได้ออกแรง
ทว่าตอนนี้หาใช่เวลาเล่นไม่
“ฮึ ขี้งก! อวี้อัน เจ้าไปเตรียมอาหารเช้าก่อนเถิด อีกเดี๋ยวข้ากับท่านอ๋องจะตามไป”
หลินเมิ้งหยาส่งเสียงพึมพำก่อนจะดันตัวเองลุกขึ้น
แต่เพราะลุกขึ้นได้ไม่ดีนัก ดังนั้นนางจึงเกือบจะล้มเข้าหาอ้อมกอดของหลงเทียนอวี้อีกครั้ง
แต่มือขวาที่ไม่รู้
