ว่าสามารถใช้งานได้ตั้งแต่เมื่อไหร่ยื่นออกไปรั้งร่างของตนเองเอาไว้
“เป็นอะไร….มือของเจ้า! มือของเจ้าขยับได้แล้ว!”
หลงเทียนอวี้มีปฏิกิริยาตอบสนองมากกว่าหลินเมิ้งหยาเสียอีก ดวงตาที่เบิกกว้างจ้องแขนขวาที่ใช้ค้ำยันตัวเองของหลินเมิ้งหยา
กะพริบตาปริบๆ หลินเมิ้งหยาเพิ่งรู้ว่าแขนขวาของตนเองขยับได้แล้ว!
“มือ….มือของหม่อมฉัน…”
อึ้งงันอยู่กับที่ สายตาจับจ้องมองแขนขวาของตนเองนิ่ง
ช่วงที่ผ่านมานางใช้ชีวิตด้วยแขนเพียงข้างเดียว ดังนั้นจึงรู้สึกไม่สะดวกเท่าไรนัก
ทรุดตัวลงบนเตียง สายตายังคงจ้องมือของตนเอง
“คิดไม่ถึงเลยว่ายาของผู้อาวุโสฉางจะยอมเยี่ยมถึงเพียงนี้ เป็นเช่นไร? ยังเจ็บหรือไม่?”
หลงเทียนอวี้ยืนตรงหน้านางด้วยความดีใจ เขาดูดีใจกว่านางหลายเท่านัก
บางทีอาจเพราะยาที่ใช้ทรมานมากเหลือเกิน หรือบางทีอาจเพราะหลงคิดไปแล้วว่ามือของตนเองไม่อาจใช้งานได้อีก
อยู่ๆ ขอบตาของนางก็ร้อนผ่าว หยดน้ำตาพลันรินไหลลงบนมือขวาของตัวเอง
“เด็กโง่ ร้องไห้ทำไมเล่า อีกไม่นานก็หายแล้ว วางใจเถิด เจ้าจะต้องหายดีอย่างแน่นอน”
หลงเทียนอวี้ใช้มือหนาปาดน้ำตาให้นาง
เขาหวังเหลือเกินว่านางจะหายดี
“เพคะ มันจะต้องหายดี”
ตลอดเวลาที่ผ่าน
