มานางมักเก็บซ่อนความหวาดกลัวของตัวเอง แต่ในที่สุดนางก็โล่งใจได้เสียที
อันที่จริงหลินเมิ้งหยามิได้มีความสุขเหมือนอย่างที่แสดงออก
เหตุเพราะหากนางยังรักษาไม่หาย เกรงว่าแขนขวาคงไม่อาจกลับมาใช้งานได้อีกแล้ว
แต่ตอนนี้แขนของนางกลับมาใช้งานได้แล้ว เช่นนั้นจะไม่ให้นางตื่นเต้นได้อย่างไร?
“นี่เจ้าทำให้เปี่ยวเม่ยของข้าร้องไห้แต่เช้าเลยหรือ เมิ้งหยา…มือของเจ้า!”
เสียงเอื่อยเฉื่อยดังขึ้นจากทางด้านหลัง แต่อยู่ๆ เสียงนั้นก็แหลมสูง
ราวกับฟ้าถล่มดินทลายตรงหน้า เหตุเพราะหลินเมิ้งหยากำลังใช้มือขวาโบกมือทักทายจั่วชิวอวี้
“อืม วันนี้ตอนเช้าเพิ่งพบว่าขยับได้แล้ว เปี่ยวเกอช่วยข้าดูหน่อยเถิดว่าใกล้จะหายดีแล้วใช่หรือไม่?”
หลังจากช่วงเวลาตื่นเต้นผ่านไป หลินเมิ้งหยากลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง
จั่วชิวอวี้รีบสาวเท้าเข้าไปหยุดตรงหน้าหลินเมิ้งหยา
จากนั้นจึงเริ่มทำการตรวจสอบ
“บริเวณที่ได้รับบาดเจ็บกลับมาสมานกันดั่งเดิมแล้ว แขนขวาของเจ้าใกล้จะหายแล้ว!”
ทุกครั้งที่หลินเมิ้งหยาใช้ยาฮั่วหลิงชิงอวี้ นางรู้สึกทรมานจนอยากตาย จั่วชิวอวี้เห็นทุกอย่างกับตาของตนเอง
ดังนั้นเมื่อตอนนี้อาการของนางดีขึ้นแล้ว เขาจึงรู้สึกดีใจแทนนาง
“อืม ข้
