าเองก็คิดเช่นนั้น เมื่อก่อนแขนข้างนี้ไร้ความรู้สึก แต่ตอนนี้กลับรู้สึกเจ็บขึ้นมาอีกครั้งแล้ว แต่ถึงกระนั้นก็ยังมิเหมือนก่อน”
ยาฮั่วหลิงชิงอวี้น่าพิศวงยิ่งนัก เมื่อวานตอนที่ทานางไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย
ตอนนี้ความทรมานราวกับตกนรกจบลงแล้วชั่วคราว
ทว่าหลินเมิ้งหยายังไม่ทันจะดีใจ จั่วชิวอวี้ก็แสดงสีหน้ารู้สึกผิด ก่อนจะหยิบยาขวดหนึ่งออกมา
“นี่…คืออะไร?”
หลินเมิ้งหยามองยาขวดเล็กในมือของเขา ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความกังวลใจ
“แฮะ แฮะ นี่คือยาชนิดใหม่ที่ข้าขอมาให้เจ้า เหตุเพราะผู้อาวุโสฉางเห็นว่าเจ้าสามารถอดทนต่อความเจ็บปวดได้เป็นอย่างดี ยิ่งไปกว่านั้นเจ้ายังต้องการรีบทำให้แขนของตัวเองกลับมาหาย ยดีเป็นปกติ ดังนั้นเขาจึงปรุงยาชนิดใหม่ขึ้นมา แต่เจ้าวางใจเถิด ยาขวดนี้ไม่มีฤทธิ์รุนแรงเหมือนอย่างยาฮั่วหลิงชิงอวี้ แต่ว่า….”
คำว่าแต่ว่าทำให้หลินเมิ้งหยาอยากเข้าไปฆ่าเขาให้ตาย
ไม่มีส่วนผสมของยาฮั่วหลิงชิงอวี้? เท่าที่นางดู คาดว่าผู้อาวุโสฉางและจั่วเทียนอวี้คงกำลังอยากล่วงรู้ขีดจำกัดความทรมานของนางแล้ว
หลงเทียนอวี้ที่ไม่รู้เรื่องอะไรกลับคิดว่าญาติพี่น้องสองคนนี้มีบางสิ่งบางอย่างเปลี่ยนไป
หยิบยาบนโต๊ะขึ้นม
