า หลงเทียนอวี้หันไปมองพวกเขาทั้งสองด้วยสายตางุนงง
“ยานี่ผิดปกติอะไรอย่างนั้นหรือ?”
หากมันส่งผลต่อร่างกายอย่างรุนแรง เช่นนั้นเขาไม่มีทางให้หลินเมิ้งหยาใช้
ทว่าหลินเมิ้งหยาล่วงรู้ความคิดของเขาดี ดังนั้นจึงรีบชิงตอบแทนจั่วชิวอวี้
“ไม่มีอะไร! เพียงแค่…เพียงแค่ขมเกินไปเท่านั้น”
ส่งเสียงลอดไรฟัน ดูเหมือนนางจะขุดหลุมฝังตัวเองเสียแล้ว
หลงเทียนอวี้ยิ้มเอ็นดู สายตาที่มองนางเหมือนสายตาผู้ใหญ่ที่กำลังมองเด็กซุกซน
“ข้าก็คิดว่ามีอะไรเสียอีก ข้าจะไปหาเย่เพื่อสั่งให้เขาทำทำน้ำหวานมามาให้เจ้า กว่าแขนของเจ้าจะหายนั้นไม่ง่ายเลย เช่นนั้นเจ้าต้องกินยาเข้าใจหรือไม่?”
