คนไกล
ดังนั้นบรรยากาศภายในห้องรับแขกจึงอบอุ่นราวกับสหายเก่าได้กลับมาพบกันก็มิปาน
“ได้ยินมาว่าจวิ้นจู่ใช้ยาที่ข้าปรุงขึ้นเองแล้ว ไม่รู้ว่ารู้สึกอย่างไรหรือ?”
ในฐานะผู้คิดค้น ฉางเทียนหัวย่อมรู้ดีว่ายาฮั่วหลิงชิวอวี้ที่เขาปรุงขึ้นสร้างความเจ็บปวดทรมานแก่ผู้ใช้เป็นอย่างยิ่ง
ก่อนหน้านี้จั่วชิวอวี้เล่าว่าหลินเมิ้งหยาใช้ราวกับเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันแล้ว
คิดไม่ถึงเลยว่าหญิงสาวร่างเล็กคนนี้จะทนทรมานใช้ยานี้ได้
ยิ่งได้เห็นท่าทางเป็นปกติของนางแล้ว ฉางเทียนหัวยิ่งรู้สึกตกตะลึง
“ยาตัวนี้…ทำให้เกิดความทรงจำที่ยากจะลืมเลือนเจ้าค่ะ แต่ประสิทธิภาพของยาลึกล้ำยิ่งนัก ตอนนี้แขนขวาของผู้น้อยเริ่มมีความรู้สึกบ้างแล้ว หากสามารถกลับมาหายดีเป็นปกติ ผู้น้อยจะไปขอบคุณท่านถึงที่อีกหนหนึ่ง”
แม้หลินเมิ้งหยาจะมีท่าทางเป็นปกติ แต่เมื่อพูดถึงยาฮั่วหลิงชิงอวี้ นางอดที่จะรู้สึกขมขื่นขึ้นมาไม่ได้
ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย หากมิใช่เพราะหลงเทียนอวี้กำลังทรมาน เช่นนั้นนางคงไม่คิดลิ้มลองรสชาติความเจ็บปวดเหล่านั้นอีกครั้ง
ยิ่งไปกว่านั้นฉางเทียนหัวก็อธิบายก่อนใช้งานแล้วว่าตัวยาจะทำให้นางเจ็บปวดทรมานอย่างแสนสาหัส คาดว่าหากเขาไม่พูดเ
