รื่องนี้ นางคงไม่คิดจะปล่อยเขาไว้อย่างแน่นอน
“เช่นนั้นก็ดีแล้ว เช่นนั้นก็ดีแล้ว”
ปาดเหงื่อเล็กน้อย โชคดีเหลือเกินที่จวิ้นจู่ไม่คิดเอาผิดเขา
อันที่จริงยาชนิดนี้เคยนำไปใช้กับลูกศิษย์คนหนึ่ง หลังจากใช้เสร็จแล้ว ลูกศิษย์คนนั้นด่าว่าเขาอยู่ครึ่งชั่วยาม
แต่เมื่อได้เห็นความคิดของหลินเมิ้งหยา เขาอดที่จะชื่นชมการอบรมสั่งสอนลูกของครอบครัวนางมิได้ คาดว่าคงเข้มงวดไม่น้อย
“จวิ้นจู่ ผู้อาวุโสเฉียนและผู้อาวุโสตวนมู่หยางขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”
ขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาตินั้น อยู่ๆ อวี้อันก็เดินเข้ามาแล้วกระซิบข้างหูหลินเมิ้งหยา
หัวคิ้วขมวดมุ่น พวกเขามาทำไมกัน?
ทว่าที่นี่เปรียบดั่งบ้านของพวกเขา หากปฏิเสธเจ้าบ้าน เกรงว่าจะถูกครหาเอาได้
หลินเมิ้งหยาไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเก็บรอยยิ้มที่มุมปาก
“เชิญเข้ามา”
อวี้อันโค้งคำนับแล้วออกไปเชิญผู้อาวุโสเหล่านั้น หลินเมิ้งหยาจึงบอกกล่าวคนในห้องเล็กน้อย
นอกจากผู้อาวุโสฉางแล้ว อีกสองคนรู้สึกตกใจเล็กน้อย
ที่จริงแล้วการมาเยี่ยมเยียนถือเป็นเรื่องดี แต่เพราะเหตุใดพวกเขาจึงเจาะจงมาหาหลินเมิ้งหยาเล่า?
ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง หลินเมิ้งหยาเริ่มกระจ่าง
คงมาเพราะตำราชิงเจิง
