ผู่ในมือของนางสินะ!
เฉียนอวี้หมิงและตวนมู่หยางเดินเข้ามา แต่กลับไร้ท่าทีเกรงใจเหมือนอย่างผู้อาวุโสฉาง
แสดงท่าทางเย่อหยิ่งยกตัวข่มท่าน บางทีพวกเขาคงวางตัวเช่นนี้จนชินแล้ว
เมื่อเข้ามาอยู่ต่อหน้าพวกหลินเมิ้งหยาทั้งสาม เขาจึงไม่มองพวกนางอยู่ในสายตา
“ไม่รู้ว่าผู้อาวุโสทั้งสองมาที่นี่ด้วยเหตุใดหรือ?”
หลินเมิ้งหยาเป็นผู้เอ่ยถามก่อน ใบหน้าแย้มยิ้มน้อยๆ
นางมีประสบการณ์รับมือกับคนประเภทนี้มากพอสมควร ในชาติก่อนนางเคยช่วยอาจารย์รับแขกต่างชาติมาไม่น้อย พวกเขาล้วนมีท่าทางหยิ่งยโสเช่นนี้
เฉียนอวี้หมิงและตวนมู่หยางสบตากันเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยอย่างไร้มารยาท
“ผู้อาวุโสสูงสุดของพวกเราเคยฝากของไว้ที่มารดาของเจ้า วันนี้เจ้าควรคืนมาให้พวกข้าได้แล้ว”
เฉียนอวี้หมิงเอ่ยแกมขู่บังคับไร้ซึ่งความเกรงใจ
จั่วชิวอวี้ไม่อาจทนได้ เขาแทบจะบันดาลโทสะในทันที
ทว่าหลงเทียนอวี้กลับรั้งเขาเอาไว้
เขากับหลินเมิ้งหยาล้วนรู้จักกันและกันดี เช่นนั้นเขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่านางไม่มีวันปล่อยให้ใครรังแกได้ง่ายๆ
“โอ้? ฝากเอาไว้? เหตุใดข้าจึงไม่เคยได้ยินเรื่องนี้เลยเล่า กลับกันข้าได้ยินมาว่าหากผู้อาวุโสสูงสุดต้องการให้ใครเป็นผู้สืบทอดตำแหน่ง เ
