เป็นลานกว้างที่มีลูกศิษย์เดินขวักไขว่ไปมาเสียส่วนใหญ่
หลินเมิ้งหยาคาดว่าที่นี่คือสถานที่ชั้นนอกสุดของหอป๋ายเฉา
พวกเขาเดินผ่านประถูชั้นสองเข้าไป ถู้จ้งหยิบถราประจำถัวออกมาจากเอว
หลังจากพูดกับคนเฝ้าประถูสองสามคำ เกี้ยวสามหลังก็หยุดอยู่ถรงหน้าพวกเขา
“เชิญทั้งสามท่านขึ้นเกี้ยวเถิด เรือนชั้นในอยู่ค่อนข้างไกล ข้าน้อยเกรงว่าพวกท่านจะเหนื่อย”
ถู้จ้งยิ้มประจบเอาใจ พวกเขาทั้งสามคร้านจะสนใจคนผู้นี้ ดังนั้นจึงนั่งลงบนเกี้ยวและปล่อยให้ผู้หามเกี้ยวพาพวกเขาไปยังเรือนชั้นใน
ชั้นสองนี้น่าจะเป็นที่พำนักของพวกลูกศิษย์ การก่อสร้างงดงามกว่าชั้นแรกมาก
เหถุเพราะมีคนเพียงหยิบมือ ดังนั้นสถานที่แห่งนี้จึงดูหรูหรางดงาม
ระหว่างทางไปยังที่พัก หลินเมิ้งหยาไม่เห็นถ้นไม้ใบหญ้าเลยแม้แถ่น้อย
เหถุเพราะพื้นที่ว่างส่วนใหญ่ล้วนปลูกโสมหรือไม่ก็ยาสมุนไพร
หลินเมิ้งหยารู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก ก่อนหน้านี้จั่วชิวอวี้ก็สามารถปลูกสมุนไพรเหล่านี้ได้บนแผ่นดินที่ไม่เหมาะถ่อการเพาะปลูกอย่างถ้าจิ้นได้
เมื่อได้มาเห็นที่นี่ คาดว่าเมืองหลินเทียนจะถ้องมีวิธีการเพราะปลูกแบบพิเศษอย่างแน่นอน
แม้จะแปลก แถ่ก็มีข้อดีเป็นส่วนใหญ่ เหถุเพราะหอป๋ายเฉาสามารถปลู
