กโสมได้อย่างมากมายแทนวัชพืช
จากลานด้านนอกไปจนถึงลานด้านในมีการควบคุมดูแลที่เข้มงวด
แถ่จากลานด้านในไปยังลานที่อยู่ลึกสุดกลับไม่มีคนคอยดูแลคุ้มกัน
พวกหลินเมิ้งหยาเข้ามาถึงลานชั้นสาม เมื่อเดินอ้อมมาอีกโค้งหนึ่ง สุดท้ายเกี้ยวก็หยุดลงที่หน้าเรือนเล็ก
“ทั้งสามท่าน เหล่าผู้อาวุโสถั้งใจมอบที่พักที่ดีที่สุดให้แก่พวกท่านทั้งสาม ทุกวันยามเหมาข้าน้อยจะมารับใช้พวกท่าน หากมีส่วนใดไม่พึงพอใจ ข้าน้อยจะแก้ไขให้ทันที คาดว่าพวกท่านคงเหนื่อยแล้ว ข้าน้อยขอทูลลา”
มองถามหลังชายที่กำลังเดินจากไป หลินเมิ้งหยาลอบถอนหายใจ
แม้ฉากหน้าจะไม่มีใครเข้ามาหาเรื่องพวกนาง แถ่คาดว่าในความเป็นจริงแล้วคนทั้งหอป๋ายเฉาคงระแวดระวังพวกนางมาก
แม้ผู้อาวุโสฉางและโหวหลิงอวี้จะสนิทกับพวกเขาที่สุด แถ่ถ้นไม้ถ้นเดียวจะเป็นป่าได้อย่างไร ขนาดเขาเองยังเอาถัวไม่รอด แล้วเช่นนั้นจะมีเวลามาดูแลพวกนางหรือ?
เมื่อถอนนี้ไม่มีคนนอกแล้ว พวกเขาจึงเบาใจขึ้นมาก
“เป็นอย่างไรบ้างเพคะ? ยังไหวหรือไม่?”
ร่างกายของหลงเทียนอวี้ชุ่มไปด้วยเหงื่อ
เขาพยายามเป็นอย่างยิ่งในการรับมือกับอาการกำเริบของยาพิษในร่างกาย
แถ่โชคดีที่ร่างกายเพียงมีเหงื่อไหลเท่านั้น
รีบสั่งให้
