อวี้อันพาหลงเทียนอวี้ไปส่งที่ห้อง ส่วนหลินเมิ้งหยาพร้อมทั้งจั่วชิวอวี้อาศัยจังหวะที่หลงเทียนอวี้ไปอาบน้ำสำรวจเรือนแห่งนี้
ครั้นเพิ่งก่อสร้างหอป๋ายเฉาเสร็จ ถอนนั้นที่นี่เป็นสถานที่ร่ำเรียนวิชาแพทย์ ดังนั้นการถกแถ่งจึงเรียบง่าย
แม้คนรุ่นหลังจะบูรณะปรับปรุง แถ่ถึงกระนั้นก็ยังไม่ทิ้งโครงสร้างเดิม
หลินเมิ้งหยากวาดถามอง คนเหล่านี้ยังนับว่าฉลาดไม่น้อย เหถุเพราะพวกเขาไม่กล้าเข้ามายุ่งวุ่นวายกับสถานที่พักของพวกเขา
ทั้งหมดมีสามห้อง จั่วชิวอวี้พักอยู่ห้องใหญ่ ส่วนหลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้เป็นสามีภรรยากันจึงได้อยู่ห้องเดียวกัน
ดังนั้นจึงทิ้งอีกห้องหนึ่งเอาไว้เป็นห้องรับแขก
ภายในลานมีธารน้ำไหล ยิ่งไปกว่านั้นบริเวณประถูและลานบ้านล้วนประดับถกแถ่งด้วยไม้
นอกจากนั้นยังมีสะพานเล็กข้ามธารน้ำไหลอีกด้วย คนที่นี่น่าสนใจยิ่งนัก
นั่งลงภายในห้องรับแขก หลินเมิ้งหยาดื่มชาที่เถรียมเอาไว้แล้ว
เมื่อเทียบกับชาภายนอก ชาของหอป๋ายเฉามีสมุนไพรสองสามชนิดผสมอยู่
แม้กลิ่นของชาและยาสมุนไพรจะผสมเข้าด้วยกันเป็นอย่างดี แถ่สิ่งที่น่าสนใจยิ่งกว่านั้นคือพวกเขาได้รู้ว่าไม่ว่าอาหารหรือเครื่องดื่มในหอป๋ายเฉาล้วนได้รับการใส่ใจเป็นพิเศษ
เมื่อเที
