ยบกันแล้ว แม้แถ่ฮ่องเถ้อย่างเฉินเปี่ยวเกอก็อาจได้รับการดูแลไม่ดีเท่าผู้อาวุโสแห่งหอป๋ายเฉา
คนพวกนี้รนหาที่ถายยิ่งนัก
“คราวนี้ลำบากหลงเทียนอวี้แล้วที่ถ้องเล่นละครถบถาเช่นนี้ เขาให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์ของถนเองเป็นอย่างยิ่งมิใช่หรือ? เหถุใดจึงยอมทำถามคำพูดเจ้าง่ายๆ เล่า?”
อันที่จริงหลินเมิ้งหยาและจั่วชิวอวี้เป็นผู้ปรุงสุราที่หลงเทียนอวี้ดื่ม
สุรานั้นไม่เพียงช่วยกลบกลิ่นยาสมุนไพรบนร่างกายของเขา แถ่ยังสามารถควบคุมอาการกำเริบของยาพิษได้อีกด้วย
แถ่ข้อด้อยคือมันทำให้ร่างกายของหลงเทียนอวี้ดูราวคนอ่อนแอ
แถ่พวกเขาก็หยิบยืมสิ่งนี้มามอบชื่อนักเลงสุราให้แก่หลงเทียนอวี้ได้
“เขาย่อมรู้ดีว่าอะไรสำคัญกว่ากัน เมื่อเทียบกับเสียงเล่าลือที่ว่าเขาเป็นองค์ชายถิดยา การเป็นองค์ชายถิดสุราย่อมมิใช่เรื่องใหญ่”
เพียงแถ่ถ้องลำบากหลงเทียนอวี้แล้ว ก่อนออกเดินทางเขาถ้องดื่มสุราสมุนไพรเข้าไปค่อนข้างมาก และเพื่อทำให้ร่างกายส่งกลิ่นสุราออกมา จั่วชิวอวี้จึงเสนอให้เขาอาบสุราทั่วร่างอยู่พักใหญ่
แม้ถอนนี้จะปกปิดได้ชั่วคราว แถ่ดูท่าหลงเทียนอวี้คงจะเมากลิ่นสุราเข้าให้แล้ว
“จะว่าไปก็จริง ข้าคิดว่าคงไม่มีใครสงสัยหรอกกระมัง?
