องป๋ายหลี่รุ่ย นางมิได้ฝึกฝนอย่างราบรื่น
โดยเฉพาะอุปนิสัยของป๋ายหลี่รุ่ย คาดว่าคงแปลกกว่าฉางเทียนหัวหลายเท่าตัว
คนเก่งส่วนใหญ่มักจะมีนิสัยแปลกประหลาดทั้งสิ้น
แต่ตอนนี้หลินเมิ้งหยาเป็นห่วงหลงเทียนอวี้ที่สุด
หอป๋ายเฉามีหมอไม่น้อย เกรงว่าอาการป่วยของเขาจะปิดบังได้กับคนไม่กี่คน
หากคิดจะปกปิดต่อไปอาจจะกลายเป็นปัญหาใหญ่ของหลินเมิ้งหยา
“เช่นนั้นให้เขาอยู่แต่เพียงในห้อง มิให้เขาออกไปพบใครดีหรือไม่?”
จั่วชิวอวี้คิดไปคิดมา แต่สุดท้ายแล้วนี่มิใช่วิธีการที่ดีเลยแม้แต่น้อย
ไม้ใหญ่โดนลมโค่น [1] ทุกถ้อยคำและการกระทำของพวกเขาล้วนดึงดูดความสนใจของคนอื่นไม่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นภายในหอป๋ายเฉาอาจมีผู้ใช้งานยาเซินเซียนซ่าน
หากเรื่องนี้ถูกแพร่งพรายออกไป เช่นนั้นชื่อเสียงของหลงเทียนอวี้คงถูกทำลาย
“ไม่ได้ จะไม่ให้เขาไม่พบปะใครเลยไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาเห็นหลงเทียนอวี้เป็นแขกบ้านแขกเมือง หากหลบหน้าพวกเขา เกรงว่าจะเกิดข้อครหาเอาได้ ข้าจะต้องคิดหาวิธีเพื่อเก็บเรื่อ องนี้เป็นความลับต่อไป”
พักผ่อนอยู่ครู่หนึ่ง หลินเมิ้งหยาเดินออกจากห้องอ่านหนังสือแล้วกลับไปยังห้องนอนของตน
บนเตียง หลงเทียนอวี้กำลังหลับสนิท หลินเมิ้งหยา
