ยนอวี้ลึกซึ้งกว่าที่ตนคาดคิดมากนัก
“แม้ยาชนิดนี้จะทำให้พระองค์เจ็บปวดเป็นอย่างยิ่ง แต่หากพวกเราเข้าไปในหอป๋ายเฉาแล้ว ผู้อาวุโสฉางจะทำการรักษาพระองค์ด้วยตนเอง เพียงแต่อุปนิสัยของเขาอาจจะแปลกไปสักหน่อย คาดว่า วิธีการรักษาเองก็คงหนักหนาเอาการ”
ภายในห้องอ่านหนังสือ หลินเมิ้งหยาอาศัยจังหวะที่หลงเทียนอวี้หลับเล่าสิ่งเหล่านี้ออกมา
บุรุษผู้นี้ควบคุมร่างกายตนเองได้ดีจนน่าเหลือเชื่อ เวลาเพียงไม่กี่วันเขาก็สามารถทำให้ยาพิษในร่างกายอ่อนกำลังลง
ตอนนี้เวลาที่อาการกำเริบ เขาไม่จำเป็นต้องใช้เชือกมัดอีกต่อไป
แม้เนื้อตัวจะเต็มไปด้วยเหงื่อไคล แต่ถึงกระนั้นก็นับว่าควบคุมตัวเองได้อย่างยอดเยี่ยม
ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงแอบรักษาอาการบาดเจ็บของตนเองได้อย่างยากลำบาก
โชคดีที่หลงเทียนอวี้นอนหลับไม่สนิท ดังนั้นทุกคืนหลินเมิ้งหยาจึงให้เขากินยานอนหลับ จากนั้นนางจึงมีโอกาส
“เจ้าอย่าลืมว่าอาจารย์ของข้าเป็นใคร เจ้าคิดหรือว่าข้าเรียนกับเขาอย่างสบายกายสบายใจในตอนแรก?”
ใบหน้าหลินเมิ้งหยาขาวซีด นางถลึงตาใส่จั่วชิวอวี้ หลังจากจัดแต่งเสื้อผ้าของตนเองเสร็จแล้ว นางจึงนอนลงบนตั่งเพื่อฟื้นฟูเรี่ยวแรง
ครั้นตอนที่นางได้เรียนวิชาควบคุมเข็มข
