ห้หลงเทียนอวี้รู้สึกงุนงงเล็กน้อย แต่ถึงกระนั้นเขาก็มิได้ยินเสียงผิดหวังจากนาง ดังนั้นเขาจึงโล่งใจไปหนึ่งเปราะ
ขอเพียงนางไม่โกรธ ไม่ว่าจะให้ทำอะไรเขาก็ยอม
ทว่าหัวใจกลับบีบเข้าหากันแน่นเมื่อนึกถึงเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้
แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเขาก็ต้องปิดเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับ
“หม่อมฉันทายาให้พระองค์ก่อนดีกว่า พระองค์รีบพักผ่อนเถิดเพคะ”
หลินเมิ้งหยาเองก็มีความลับในใจเช่นเดียวกัน ดังนั้นนางจึงอาศัยจังหวะนี้หลบสายตาหลงเทียนอวี้
เพ่งสมาธิไปกับการทายาของเขา ทว่าหัวใจกู่ร้องขอโทษต่ออีกฝ่าย
อันที่จริงตอนนี้ความทรงจำของนางและหลินเมิ้งหยารวมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันแล้ว
นางรู้ดีว่าตอนนี้นางกลายเป็นหลินเมิ้งหยาเพียงหนึ่งเดียวบนโลกใบนี้ แต่ถึงกระนั้นนางก็อดที่จะรู้สึกหึงหวงหลงเทียนอวี้ไม่ได้
แม้จะเป็นเด็กสาวอีกคนที่เหลือเพียงความทรงจำในเวลานี้ นางก็ไม่คิดแบ่งปันเขาให้กับนาง
บางทีอาจเพราะนางไม่เคยมีความรักมาก่อนกระมัง
หากมองภายนอก นางสามารถเพิกเฉยต่อทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ แต่มีเพียงความรักที่แม้แต่นางในอดีตก็ไม่อาจปล่อยวางได้
หลินเมิ้งหยาไม่รู้ตัวเลยว่าอันที่จริงแล้วความรู้สึกที่นางมีให้หลงเที
