่ตัวเหมือนอย่างที่เจ้าคิด หยาเอ๋อร์ การที่ข้าได้แต่งงานกับเจ้าเป็นเรื่องที่น่ายินดีที่สุดในชีวิตของข้าแล้ว”
สบตานางด้วยสายตาจริงจัง นัยน์ตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน
บางถ้อยคำพวกเขาก็มิได้เอื้อนเอ่ยออกมาอย่างชัดเจน แต่หลงเทียนอวี้รู้ว่าเขาและนางล้วนรู้สึกเหมือนกัน
“พระองค์เพิ่งรู้หรือเพคะ ไม่รู้ว่าตอนแรกใครกันที่ไม่ยอมแต่งงานกับหม่อมฉัน!”
ประโยคแรกทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกขบขัน ส่วนอีกประโยคต่อมาทำให้หลงเทียนอวี้ทำอะไรไม่ถูก
เอ่อ….ตอนแรกนางเกือบถูกวางยาตาย ดูเหมือนเขาจะมีเหตุผลของตัวเองอยู่
ครู่ต่อมาสายตาของเขาเจือไว้ซึ่งความรู้สึกผิด
“คือว่า…หยาเอ๋อร์ อันที่จริง…อันที่จริงข้ารู้เรื่องที่เจ้าถูกวางยาทั้งหมด”
ตายเป็นตาย หลงเทียนอวี้จ้องหลินเมิ้งหยานิ่ง เหตุเพราะกลัวว่านางจะโกรธ
มือหนากำเข้าหากันแน่นโดยไม่รู้ตัว เขากลัวว่าจะถูกนางเกลียดเหลือเกิน
ทว่าหลินเมิ้งหยากลับเบิกตากว้างสบตาเขา นานกว่านางจะส่งเสียงกระซิบ
“อันที่จริงหม่อมฉันมิสมควรเป็นคนให้อภัยพระองค์หรอกเพคะ แต่ตอนนี้หม่อมฉันเข้าใจความลำบากใจของพระองค์ดี แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่เห็นด้วยกับวิธีการของพวกพระองค์”
คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำใ
