กล้ำกลืน
“ข้าไม่เป็นไร เจ้าอย่ากังวลไปเลย นี่เป็นเพียงบาดแผลภายนอกเท่านั้น หากเจ้าไม่ป้องกันไว้แต่แรก เกรงว่าข้อมือของข้าคงขาดไปนานแล้ว”
เอ่ยปลอบประโลม แต่ถึงกระนั้นนางก็ยังดึงดันที่จะทายาให้เขา
แตะรอยแผลอย่างระมัดระวัง หยดน้ำตารินไหลลงกระทบข้อมือของเขา
“เด็กโง่ ร้องไห้ทำไมกัน?”
แขนขวาเอื้อมไปรั้งร่างบางเข้ามาในวงแขน
จั่วชิวอวี้และอวี้อันรู้หน้าที่ของตนเองดี ดังนั้นจึงแอบออกไปเงียบๆ
พระจันทร์ลอยเด่นเหนือฟากฟ้า ภายในห้องโถงกว้างขวาง หลินเมิ้งหยาร้องไห้พลางทายาให้หลงเทียนอวี้
“พระองค์ไม่ควรได้รับความทรมานเช่นนี้ หากพระองค์กลับไปที่ต้าจิ้น พระองค์คงไม่ได้รับบาดเจ็บ”
หลินเมิ้งหยากล่าวโทษตนเอง แต่นางไม่รู้เลยว่าหลงเทียนอวี้ที่ได้ยินดังนั้นรู้สึกเจ็บปวดใจเป็นอย่างยิ่ง
บางคำเขาก็ไม่อาจเอื้อนเอ่ยออกมาได้
ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียง….
ก้มหน้าจุมพิตลงบนกลีบปากบาง เขาอยากใช้สัมผัสของร่างกายถ่ายทอดความรู้สึกในหัวใจ
หลินเมิ้งหยามิได้ดิ้นหนี เวลานี้นางไม่ต่างไปจากเด็กน้อยที่รู้ตัวว่าตนเองทำผิด ดังนั้นจึงปล่อยให้หลงเทียนอวี้ลิ้มรสหวานละมุนจากตนอย่างอิสระ
“ทั้งหมดนี้ข้าเป็นคนเลือกเอง อันที่จริงข้ามิได้เห็นแก
