อกมาวางตรงหน้าหลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้
บัตรเชิญสองใบนี้แตกต่างจากบัตรเชิญอื่น เหตุเพราะมีสีเขียวเหมือนใบหญ้า
แม้จะวางอยู่บนโต๊ะ แต่ถึงกระนั้นก็ส่งกลิ่นยาสมุนไพรอ่อนๆ ออกมา
พลิกเปิดอ่าน ภายในคือตัวอักษรลวดลายงดงาม คำพูดเชื้อเชิญสละสลวยรื่นหู
“น่าสนใจ เชิญข้ากับอ๋องอวี้ไปเป็นแขกพิเศษ ดูเหมือนตำแหน่งชายาอวี้จะสำคัญยิ่งกว่าตำแหน่งอันเล่อจวิ้นจู่เสียอีก”
ยื่นบัตรเชิญให้หลงเทียนอวี้ ทั้งสองสบตากันคราหนึ่ง เหตุเพราะสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ
“เรื่องของเขาเถิด แต่หากพวกเราไปอยู่ที่นั่น เช่นนั้นคงได้กินแต่ผัก เฮ้อ เนื้อของข้าเอ๋ย”
หลินเมิ้งหยาขี้เกียจสนใจชายคนนี้ เหตุเพราะปกติแล้วเขากินอาการรักสุขภาพมากกว่าคนอื่นเสียอีก
เหตุที่เขาแสดงอาการเช่นนี้คงพราะไม่อยากไปอยู่ที่หอป๋ายเฉา
“ร่างกายของพระองค์จะรับไหวหรือไม่?”
ตอนนี้คนที่หลินเมิ้งหยาเป็นห่วงที่สุดคงหนีไม่พ้นหลงเทียนอวี้
เอ่ยถามเสียงอ่อนโยน มือเล็กยื่นเข้าไปจับมือเขาไว้ หางตาเหลือบเห็นรอยแดงที่ข้อมือ
“นี่มัน….อวี้อัน นำยามาเร็วเข้า!”
มองท่าทางร้อนใจของหลินเมิ้งหยา หลงเทียนอวี้ทำเพียงหยักยิ้ม
มือหนาพลิกกลับขึ้นมากุมหลังมือของนางไว้ สีหน้า
