! หลินเมิ้งหยาเข้าใจแล้วว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
หากไร้คนคอยถือหางอยู่ เช่นนั้นเขาจะมีความกล้าเช่นนี้หรือ
“ดูเหมือนไม่ว่าอย่างไรวันนี้ใต้เท้าก็จะเอาตัวข้าไปให้ได้ใช่หรือไม่?”
ยืนอยู่ด้านหลังจั่วชิวอวี้ สีหน้าของหลินเมิ้งหยาไร้ซึ่งความหวาดกลัว
สายตาเย็นชาจับจ้องเจ้าเมืองตรงหน้า
“ข้าน้อยทำตามหน้าที่ พระชายาได้โปรดเข้าพระทัยด้วย”
หลังจากทำใจอยู่ครู่หนึ่ง เจ้าเมืองจึงไม่มีทีท่าสงบเสงี่ยมอีกต่อไป
อีกฝ่ายแสดงเจตจำนงแล้วว่าต้องพาตัวหลินเมิ้งหยาไปให้ได้ หากเขาไม่ทำตามคำสั่ง เกรงว่าจะพบกับจุดจบที่ไม่ดีนัก
แม้เซิ่นจวิ้นอ๋องจะมีตำแหน่งสูงศักดิ์ แต่คนที่คอยหนุนหลังเขาอยู่ที่เมืองหลวงว่างเทียน
เจ้าเมืองเป็นคนฉลาด ดังนั้นเขาย่อมรู้ว่าควรทำเช่นไรจึงจะได้ประโยชน์สูงสุด
“การจะเอาตัวข้าไปมิใช่เรื่องยาก”
ขณะที่ทั้งสองฝ่ายยังคงยืนกรานในความคิดของตนเอง อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็เอ่ยแทรก
สายตาของจั่วชิวอวี้และท่านเจ้าเมืองหันไปมองนาง
“ไม่ทราบว่าพระชายามีสิ่งใดให้ต้องกังวลหรือ?”
หลินเมิ้งหยาหัวเราะ ก่อนจะหยิบตราอันหนึ่งออกจากวงแขน
ตราสีดำทำจากทอง บนตราอันนั้นสลักไว้เพียงพยางค์เดียว เฉิน
บนคำว่าเฉินคือลวดลายมังกรเหินห้ากรงเ
