ได้เกรงกลัวคำติฉินนินทาไม่”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยเสียงเบา ท่านเจ้าเมืองพยักหน้ารับคำ ก่อนจะโค้งตัวคำนับ
“ข้าน้อยจะนำถ้อยคำของพระองค์ไปส่งให้ถึงอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ พระชายา จวิ้นอ๋อง ข้าน้อยขอตัวลา”
ท่านเจ้าเมืองพาคนของตัวเองจากไป
หลินเมิ้งหยาโยนตรามังกรทมิฬในมือของตนเองไปมาเบาๆ ดวงตาฉายแววดูถูก
ดูเหมือนการตายของสกุลจูจะทำให้คนเหล่านี้เดือดเนื้อร้อนใจเป็นอย่างยิ่ง
“เหตุใดเจ้าต้องนำออกมาด้วยเล่า? ถึงอย่างไรข้าก็อยู่ที่นี่ เขาไม่มีวันเอาตัวเจ้าไปได้อยู่แล้ว ของสิ่งนี้ควรนำมาใช้ในเวลาสำคัญ”
จั่วชิวอวี้ส่งสายตาอิจฉาไปทางตรามังกรทมิฬในมือหลินเมิ้งหยา
แต่ไหนแต่ไรมา ฮ่องเต้จะมอบของสิ่งนี้ให้แก่ขุนนางชั้นสูงหรือญาติที่พระองค์ไว้วางพระทัยเท่านั้น
คิดไม่ถึงเลยว่าตราของฮวงซงจะตกอยู่ในมืองหลินเมิ้งหยา
ไม่ยุติธรรม! พอมีญาติผู้น้องก็ลืมน้องชายของตัวเอง ฮึ!
“ข้านำของสิ่งนี้ออกมาก็เพื่อตีหนูให้ตื่น แต่น้ำหนักช่างพอดีมือจริงๆ”
หลินเมิ้งหยายิ้มขบขันขณะเอ่ยแก้ตัว ทว่าจั่วชิวอวี้กลับนิ่งอึ้ง
นำตรามังกรทมิฬออกมาตีหนู นี่จะไม่เป็นการนำมาใช้ผิดวิธีหรอกหรือ?
“เปี่ยวเม่ย เจ้าหมายความว่าอย่างไร! นี่! เหตุใดเจ้าจึงเดินเร็ว
