ันเล่อจวิ้นจู่ตรงหน้า
ตอนนี้เขาเข้าใจในทันทีว่านางคืออันเล่อจวิ้นจู่จริงๆ
“ใต้เท้า ข้าหาได้คิดต่อต้านท่านไม่ แต่เหตุการณ์ในคราวนี้รุนแรงจนไม่อาจละเลยได้ ข้าคิดว่าท่านควรตรวจสอบอย่างละเอียด หากมีใครใส่ร้ายผู้บริสุทธิ์ เช่นนั้นจะทำอย่างไรเล่า?”
เฉินเปี่ยวเกอมอบของชิ้นนี้ให้แก่นางก่อนที่จะเดินทางมายังที่นี่
ตอนที่อวี้อันได้เห็น เขาถึงกับร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ ก่อนจะอธิบายถึงความสำคัญของตรานี้
แม้เมืองหลวงเก่าจะหยั่งรากลึกในแคว้น แต่ถึงอย่างไรเฉินเปี่ยวเกอก็ยังเป็นฮ่องเต้เพียงพระองค์เดียวของดินแดนนี้
ดังนั้นพวกคนเหล่านั้นจึงไม่กล้าทำอะไร
“พ่ะย่ะค่ะ พระชายารับสั่งถูกต้องแล้ว ข้าน้อยจะรีบไปทำตามคำสั่งเดี๋ยวนี้”
ท่านเจ้าเมืองยกมือปาดเหงื่อ
เหตุใดเขาต้องมาทำเรื่องคอขาดบาดตายเช่นนี้ด้วยเล่า?
“ช้าก่อน ข้ามีคำพูดต้องการฝากท่านไป”
หลินเมิ้งหยารู้ดีว่าเจ้าเมืองผู้นี้เป็นเพียงแพะเท่านั้น คนที่สนับสนุนเขาอยู่เบื้องหลังต่างหากที่เป็นศัตรูตัวจริง
“เชิญพระชายารับสั่งเถิดพ่ะย่ะค่ะ”
“รบกวนใต้เท้านำคำพูดของข้าไปบอกคนที่ลอบยิงธนูทำร้ายคนเหล่านั้นด้วยว่า แม้ข้าหลินเมิ้งหยาจะเป็นเพียงสตรี แต่ข้าก็เป็นคนตรงไปตรงมา หา
