อ่อนโยนหวานใสพลันดังขึ้นที่หน้าประตู หลิงเย่พร้อมทั้งหลงเทียนอวี้จึงหันไปมอง
“ไม่เจ็บแล้ว ยาของเจ้าขจัดความเจ็บปวดจนหมดสิ้น”
สีหน้าของหลงเทียนอวี้ดีขึ้นกว่าเดิมมาก สายตาอ่อนโยนมองตามร่างบางที่กำลังเดินเข้ามาใกล้
“ใช่ยาของหม่อมฉันเสียที่ไหน ล้วนเป็นเพราะร่างกายของพระองค์ทั้งสิ้น กินอะไรหรือยังเพคะ?”
นั่งลงข้างเตียงของหลงเทียนอวี้ แม้ชุดจะถูกเปลี่ยนเรียบร้อยแล้ว แต่ถึงกระนั้นก็ยังเปียกชื้นอยู่เล็กน้อย
เรี่ยวแรงของเขาใกล้จะหมดลงเต็มที ทุกครั้งที่พิษเริ่มออกฤทธิ์ เขามักรู้สึกเหมือนตกอยู่ในนรก ดังนั้นร่างกายของเขาจึงไม่เหมือนก่อน
ไม่รู้ว่าพวกคนเหล่านั้นใช้ยาเซินเซียนซ่านกับหลงเทียนอวี้มากเพียงใด
ร่องรอยของความอำมหิตวาดผ่านดวงตาของหลินเมิ้งหยา แต่ไม่นานนางก็เก็บงำมันเอาไว้จนมิด
“กินแล้ว เจ้าเล่า? จริงสิ จั่วชิวอวี้เล่าว่าเจ้าเริ่มรักษาอาการบาดเจ็บที่ไหล่ขวาแล้ว เป็นอย่างไรบ้าง? เจ็บปวดหรือไม่?”
ฝืนยันร่างตัวเองขึ้น หลงเทียนอวี้นั่งพิงหัวเตียงพลางมองไหล่ขวาของนาง
ยื่นมือออกไปสัมผัสกับไหล่ขวาข้างนั้นเบาๆ ราวกับกลัวว่านางจะเจ็บ
“ไม่เจ็บหรอกเพคะ พระองค์ลืมแล้วหรือว่าตอนนี้ไหล่ขวาของหม่อมฉันไร้
