ความรู้สึก ต่อให้นำมีดมาแทงก็คงไม่รู้สึกอะไรทั้งสิ้น”
หลินเมิ้งหยาปลอบโยนหลงเทียนอวี้ แม้นางจะรู้สึกทรมานจนเกือบตาย แต่นางก็ไม่อยากสร้างความกังวลให้เขา
หลินเมิ้งหยาไม่มีทางเลือก มีเพียงต้องรักษาแขนขวาให้หาย นางจึงจะสามารถใช้วิชาควบคุมเข็มรักษาหลงเทียนอวี้ได้
ทุกสิ่งล้วนคุ้มค่าทั้งสิ้น
“ลำบากเจ้าแล้ว”
หลงเทียนอวี้บีบจมูกของนางเบาๆ ก่อนจะโอบร่างหลินเมิ้งหยาเข้าหาวงแขน
สูดดมกลิ่นหอมบนเส้นผมของอีกฝ่าย หลายครั้งที่เขาเกือบจะถูกภาพลวงตาลวงหลอก แต่เขาสามารถดึงสติกลับมาได้เพราะไม่ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากร่างกายของนาง
ดีจริงๆ ที่นางมิใช่ภาพลวงตา
อยากฝังนางเข้ามาอยู่ในร่างกายของตนเองเหลือเกิน จากนี้ไปจะได้ไม่ต้องแยกจากกันอีก
“จริงสิ พระองค์ยังจำพวกคนที่จับตัวพระองค์ไปได้หรือไม่เพคะ?”
อิงแอบซบแผงอกของหลงเทียนอวี้ หูสดับรับฟังเสียงหัวใจที่กำลังเต้นของเขา แต่ถึงกระนั้นก็ยังอดเอ่ยถามในเรื่องที่ตนเองสงสัยไม่ได้
“ข้าน่าจะถูกสะกดจิต ตอนนั้นข้าจำได้เพียงว่ามีมือข้างหนึ่งยื่นเข้ามาโบกเบื้องหน้าข้า จากนั้นข้าก็จำไม่ได้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ข้าพบว่าตัวเองอ อยู่ในคุกลับแห่งหนึ่ง ท
