ตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเล่าสิ่งที่ตนเองเห็นมาทั้งหมดให้ฟัง
“จากที่พระองค์เล่า หากพวกเขานำยาเซินเซียนซ่านออกมาใช้จริง เช่นนั้นเมืองหลินเทียนจะต้องเกิดความโกลาหลอย่างแน่นอน”
ภาพสงครามฝิ่นในสมัยประวัติศาสตร์ยังคงตราตรึงอยู่ในใจ
ไม่ได้ นางไม่มีวันยอมให้คนเหล่านั้นทำลายบ้านเกิดเมืองนอนของท่านแม่อย่างแน่นอน!
“ใช่แล้ว ตั้งแต่อดีตจนปัจจุบัน มีเพียงชนชั้นสูงเท่านั้นจึงจะมีของสิ่งนี้ แต่ข้าเห็นว่าบางครั้งพวกเขาก็จับตัวพ่อค้ามนุษย์หรือไม่ก็พวกชนชั้นต่ำมากินยาเซินเซียนซ่าน แม้ข้าจะถู กจับขังที่นั่น แต่ก็พอจะได้ยินคำพูดของพวกเขามาบ้างว่าหากอยากได้ยาเซินเซียนซ่าน เช่นนั้นพวกเขาจะต้องหาคนมามากขึ้น”
สีหน้าหลงเทียนอวี้เคร่งขรึม หากเป็นคนที่มิได้มองการณ์ไกลอาจคิดว่าเมืองหลินเทียนเป็นเพียงแคว้นเพื่อนบ้านเท่านั้น
หากบ้านเมืองนี้เกิดความไม่สงบ เช่นนั้นพวกเขาจะมีโอกาสหาประโยชน์ที่นี่
แต่หลงเทียนอวี้เป็นคนฉลาด ในเมื่อทั้งสองแคว้นเป็นดินแดนเพื่อนบ้าน เช่นนั้นยาเหล่านี้ก็อาจถูกขนย้ายออกมาจากเมืองหลินเทียนและเข้าไปยังต้าจิ้น
ยิ่งไปกว่านั้นคนที่ลอบทำร้ายเขาเป็นไปได้มากว่าจะเป็นคนของต้าจิ้น
“พระองค์พักผ่อนก่อนเถิด หม่อมฉั
