นขอออกไปหาอวี้เปี่ยวเกอสักหน่อย นอนหลับสักเดี๋ยวหนึ่งเถิดนะเพคะ หม่อมฉันได้ยินพวกเสี่ยวซีเล่าว่าช่วงบ่ายอาการของพระองค์กำเริบอีกครั้ง ซ้ำย ยังรุนแรงกว่าช่วงเช้า ในเมื่อพระองค์ตัดสินใจแล้ว หม่อมฉันเชื่อว่าพระองค์จะต้องเอาชนะมันได้อย่างแน่นอน”
สีหน้าหลินเมิ้งหยากลับมาอ่อนโยนดั่งเดิม
ยกผ้าขึ้นห่มร่างหลงเทียนอวี้พลางกำชับเสียงอ่อนโยน
หลงเทียนอวี้รู้สึกไม่ชินกับการที่นางดูแลเขาเหมือนเด็ก แต่ถึงกระนั้นก็เชื่อฟังนางแต่โดยดี ดวงตาทั้งสองข้างจึงปิดลง
มองตามนางที่กำลังเดินออกจากประตูไป ดวงตาหลงเทียนอวี้ลืมขึ้นอีกครั้ง
สายตาอมทุกข์มลายหายไปจนหมดสิ้น แม้จะยังอ่อนล้า แต่แววตากลับคมกริบเหมือนก่อน
“เย่”
ร่างของหลิงเย่พลันปรากฏต่อหน้าเขาพร้อมทั้งถวายคำนับด้วยความเคารพ
“จงรวมกำลังพลแล้วส่งข่าวกลับไปที่บ้านว่า น้ำท่วมลุกลาม คนทางบ้านต้องระวัง
“พ่ะย่ะค่ะ”
เพียงสายลมพัด ร่างของหลิงเย่พลันหายไป
หลงเทียนอวี้นอนอยู่บนเตียง สายตาเหลือบมองรอยแดงบนข้อมือที่เขาพยายามซ่อนเอาไว้
แม้หลินเมิ้งหยาจะเตรียมการเอาไว้เป็นอย่างดีแล้ว แต่ด้วยพละกำลังของหลงเทียนอวี้ ดังนั้นแขนขาที่ถูกมัดจึงยังทิ้งร่องรอยเอาไว้
กำหมัดแน่น
