ทุกครั้งที่อาการกำเริบ เขารู้สึกมิต่างอันใดจากการตกนรก
แต่ถึงกระนั้นเขาก็พยายามอดทน จนกระทั่งของเหล่านี้ไม่อาจควบคุมเขาได้อีก!
ภายในห้องรับแขก จั่วชิวอวี้มองเจ้าเมืองที่พยายามเค้นถามด้วยสายตาหมดความอดทน
อันที่จริงการเป็นเจ้าเมืองในเมืองหลวงเก่านั้นไม่ง่ายเลย ท่านเจ้าเมืองคนก่อนมีหน้าที่ดูแลคุ้มกันเชื้อพระวงศ์ แต่ตอนนี้เขาย้ายไปยังเมืองหลวงว่างเทียนแล้ว
ส่วนเจ้าเมืองคนนี้มีท่าทีเป็นกลาง แต่เขาไม่อาจรู้ได้ว่าอีกฝ่ายจงรักภักดีหรือเป็นคนของศัตรู
สีหน้าของเขาเผยความลำบากใจระคนหวาดกลัว ในใจหวังเหลือเกินว่าจั่วชิวอวี้จะเชิญหลินเมิ้งหยาออกมา
ทว่าแม้ภายนอกเซิ่นจวิ้นอ๋องจะเป็นมีท่าทางสบายๆ แต่การที่ต้องทำความรู้จักกันในสถานการณ์เช่นนี้ช่างน่ากระอักกระอ่วนใจยิ่งนัก
เวลาผ่านไปนานมากแล้ว เขามักจะตะล่อมถามอยู่เสมอว่าเมื่อไหร่จะเชิญจวิ้นจู่เสด็จ
“จวิ้นจู่เสด็จ…”
เสียงร้องของเสี่ยวซีดังขึ้น จากนั้นสตรีในชุดชาววังหรูหรางดงามพลันเดินออกจากฉากกั้น
แม้จะไร้ซึ่งความสดใสเหมือนอย่างตอนที่อยู่ในหอป๋ายเฉา แต่ท่วงท่ายังคงสง่างามน่าหวั่นคร้าม
“ถวายพระพรจวิ้นจู่ ขอให้จวิ้นจู่อายุยืนพันปี”
เจ้าเมืองอายุราวห้าสิบรีบโค้งคำนับให
