“โอ๊ย….”
หลินเมิ้งหยาหลุดเสียงร้องออกมาอย่างไม่อาจอดกลั้น กัดฟันแน่น ร่างกายแข็งเกร็ง
“ให้ข้าหยุดหรือไม่?”
จั่วชิวอวี้รู้สึกกังวลใจอยู่หลายส่วน แม้คนปกติธรรมดาได้รับยานี้จะรู้สึกอุ่นมือ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเมื่อใช้เหล้าเข้าช่วยกระตุ้น หลินเมิ้งหยาจะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดถึงเพียงนี้
สายตาจับจ้องใบหน้าขาวซีดของนางที่เริ่มมีเหงื่อซึม จั่วชิวอวี้มิกล้าใช้ยาต่อไปอีก
“ไม่…ไม่เป็นไร….เจ้าทำต่อเถิด”
หลินเมิ้งหยาเปล่งเสียงลอดไรฟัน แม้ยาตัวนี้จะน่าพิศวง แต่นอกจากความเจ็บปวดแล้ว นางก็ไม่มีความรู้สึกอื่นใด
ไม่ได้ นางจะต้องอดทนพยายามต่อไป หลงเทียนอวี้ยังรอนางอยู่
“ก็ได้ แต่ถ้าเจ้าทนไม่ไหว ข้าจะหยุดทันที”
เมื่อเห็นความมุ่งมั่นของหลินเมิ้งหยา จั่วชิวอวี้จึงเดินหน้าต่อ เขาใช้ฝ่ามือนวดไหล่ของนาง
ความร้อนดั่งไฟเผากลายเป็นตัวทดสอบความอดทนของหลินเมิ้งหยา
เสียงร้องด้วยความทรมานของหลงเทียนอวี้กลายเป็นความกล้าให้นางสู้ต่อ
ร่างบางอ่อนยวบลงกับตั่ง หลินเมิ้งหยาหอบหายใจถี่ๆ เหมือนคนเพิ่งถูกช่วยขึ้นมาจากน้ำ ร่างกายชุ่มไปด้วยเหงื่อ
“เอาล่ะ ใกล้จะเสร็จแล้ว”
ผู้อาวุโสฉางเคยบอกว่าเมื่อใดที่ยาซึมเข้าไปในร่างทั้งหมด เมื่อนั้นการ
