รักษาก็จะเสร็จสิ้น
เนื้อยาสีแดงดั่งโลหิตค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีชมพู สุดท้ายสีของมันเริ่มจางลงแล้วซึมเข้าไปในผิวของหลินเมิ้งหยาจากการนวดคลึงของเขา
ทว่าความเจ็บปวดที่แท้จริงของหลินเมิ้งหยาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น
“โอ๊ย…”
เมื่อเทียบกับเมื่อครู่แล้ว ความเจ็บปวดยิ่งทวีความรุนแรง
หากมิใช่เพราะนางได้เห็นกับตาตัวเองว่าแขนขวาใกล้จะกลับมามีอาการดีขึ้นเหมือนก่อนแล้ว บางทีนางอาจคิดว่าแขนขวาของตนเองกำลังถูกไฟเผาจนเหลือเพียงกระดูก
“เมิ้งหยา อดทนไว้! เจ้าต้องอดทน!”
มองหลินเมิ้งหยาที่ส่งเสียงหวีดร้องด้วยความทรมาน หัวใจของจั่วชิวอวี้หนักอึ้ง
ผู้อาวุโสฉางบอกว่าเมื่ออาการบาดเจ็บดีขึ้น อาการเจ็บปวดก็จะทุเลาลงตาม
ทว่าอาการบาดเจ็บของหลินเมิ้งหยาค่อนข้างสาหัส ฉะนั้นอาจต้องใช้เวลาอย่างน้อยกว่าครึ่งเดือนจึงจะหายดี
“ข้าทนได้! ข้าจะต้องทนให้ได้! โอ๊ย! เปี่ยวเกอ หาของมาอุดปากข้าเร็ว! ข้าขอร้อง!”
ความเจ็บปวดทำให้เรี่ยวแรงของหลินเมิ้งหยาใกล้จะหมดเต็มที
ขณะเดียวกันนางสูดลมหายใจเข้าถี่ ทว่าถอนหายใจออกมาไม่บ่อยนัก
ผมสีดำขลับเปียกชื้นติดหน้าผากขาวนวล สีหน้าของนางในเวลานี้น่าตื่นตระหนกกว่าหลงเทียนอวี้หลายเท่า
“เปี่ยวเม่ย เจ้
