อกมา จากนั้นก็ค่อยส่งพวกเขาลงนรก”
ตั้งแต่ต้นจนจบ หลินเมิ้งหยาไม่คิดหลอกใช้จูฉีหยุนเลยแม้แต่น้อย
เหตุเพราะในสายตาของนาง พวกเขาเป็นเพียงคนตายเท่านั้น
หากพวกเขาก้าวเท้าออกไปจากจวนไท่จื่อแล้ว ชีวิตของพวกเขาจะเป็นเช่นไรก็มิเกี่ยวข้องกับนาง
แต่อย่างน้อยนางก็ดีกว่าคนเหล่านั้น เหตุเพราะนางไว้ชีวิตพวกจูฉีหยุนชั่วคราว
“เท่าที่ข้าดู เจ้าหลอกใช้พวกเขาเพื่อแว้งกัดคนที่อยู่เบื้องหลังจะไม่ดีกว่าหรือ? เจ้าทำเช่นนี้จะมิเป็นการเสียแรงเปล่าหรือ?”
จั่วชิวอวี้คาดเดาความคิดของหลินเมิ้งหยาไม่ออก ยิ่งไปกว่านั้นเขารู้สึกว่าหลินเมิ้งหยาเปลี่ยนไปไม่เหมือนก่อน
“สุนัขที่กัดมักไม่เห่า แต่พวกเขาร้องเสียงดังยิ่งกว่าใคร คนพวกนี้ไม่มีค่าแม้แต่จะเป็นดาบของข้า พวกเขาเป็นเพียงจุดด่างพร้อยเท่านั้น อวี้เปี่ยวเกอ คาดว่าอีกสองสามวันต่อจากนี้สถานการณ์ในเมืองหลวงเก่าอาจเปลี่ยนไป เจ้าต้องระมัดระวังตัวเองให้ดี”
