่นไร”
คำพูดเหล่านี้ทำให้จั่วชิวอวี้และอวี้อันตกตะลึง
อำมหิตยิ่งนัก! ทำได้เพียงมองดูคนที่รักถูกฆ่าตายต่อหน้าต่อตา นี่…นี่มันโหดเหี้ยมจริงๆ
“ตอนนี้คนเหล่านั้นอยู่ที่ไหน? เป็นอย่างไร?”
หลินเมิ้งหยากลับเอ่ยถามเรียบๆ ราวกับไม่ใส่ใจ
“ตอนนี้ถูกขังอยู่ในโรงเก็บฟืนพ่ะย่ะค่ะ ข้ากำลังรอคำสั่งจากพระองค์”
หลิงเย่เองก็ไร้ซึ่งความเมตตาเฉกเช่นเดียวกับหลินเมิ้งหยา
จั่วชิวอวี้และอวี้อันที่กำลังมองพวกเขาทั้งสองอดที่จะยิ้มขมขื่นไม่ได้
แม้ทุกคนจะมากับสายลมแล้วจากไปพร้อมกับสายฝน แต่ดูเหมือนจิตใจของพวกเขาทั้งสองจะโหดเหี้ยมกว่าที่เขาคิด
“ไม่ต้องรีบ จงขังพวกเขาเอาไว้สักสองวัน แต่อย่าปล่อยให้พวกเขาตายไปเสียก่อน”
หลินเมิ้งหยากำชับ หลิงเย่จึงเดินออกไปทำตามคำสั่งทันที
จั่วชิวอวี้เห็นว่าหลิงเย่จากไปแล้ว เขาจึงกระซิบกับหลินเมิ้งหยา
“เหตุใดเจ้าจึงพาตัวจูฉีหยุนกลับมาเล่า? แม้เจ้าจะช่วยพวกเขา แต่พวกเขาก็ไม่มีทางกลับตัวกลับใจหรอก เจ้าจะต้องตรองดูให้ดี หรือเจ้าจะให้พวกเขามีโอกาสกลับมาแว้งกัดเจ้าอีก?”
หลินเมิ้งหยาหันไปมองจั่วชิวอวี้ ก่อนจะหัวเราะออกมา
“ข้ามิได้คิดจะร่วมมือกับพวกเขาเสียหน่อย ข้ามีวิธีทำให้พวกเขาคายความลับทั้งหมดอ
