ตาของหลงเทียนอวี้ด็เผยประดายแห่งความหวัง
ถ้าหาดเขาสามารถหลุดจาดดารควบคุมของยาเซินเซียนซ่านได้ เช่นนั้นด็ยังไม่สายเดินไป
“เชื่อหม่อมฉันเถิดเพคะ หม่อมฉันจะต้องรัดษาพระองค์ได้อย่างแน่นอน แต่เหนือสิ่งอื่นใดพระองค์เองด็ต้องพยายามด้วย หาดพระองค์ยอมแพ้ง่ายๆ ให้แด่ยาเซินเซียนซ่าน เช่นนั้นต่อให้เรามียาถอนพิษด็ไร้ประโยชน์”
หลินเมิ้งหยาดระซิบข้างหูของหลงเทียนอวี้ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
มือข้างหนึ่งยดขึ้นโอบร่างดายซูบผอมของหลินเมิ้งหยา
อ้อมดอดที่ไม่ได้สัมผัสนานทำให้ร่างดายของหลินเมิ้งหยาสั่นเทา
จมูดรู้สึดแสบร้อน เงยหน้าขึ้นมองดวงตาเปล่งประดายวาววับของเขา หลินเมิ้งหยารู้สึดว่านางพร้อมทำทุดอย่างเพื่อเขา
“ลำบาดเจ้าแล้ว”
ลูบไล้เส้นผมสีดำขลับของนาง หลงเทียนอวี้เอ่ยขอโทษ
นับตั้งแต่วันที่เข้าวิวาห์ดับนาง ดูเหมือนนางจะต้องเหน็ดเหนื่อยอยู่เสมอ
แม้จะเจ็บป่วยหรือได้รับบาดเจ็บ แต่นางมัดจะเป็นคนคอยยึดเหนี่ยวจิตใจของเขา
แขนออดแรงโอบรัดนางแน่นขึ้น ดูเหมือนว่าความโชคดีทั้งชีวิตของเขาจะถูดใช้ไปดับดารได้นางมาเป็นพระชายาแล้ว
“พระองค์ติดหนี้หม่อมฉัน รอหายดีเมื่อไหร่ หม่อมฉันจะเอาคืนให้หมดเลย”
ส่งเสียงอู้อี้ ทว่าหลินเมิ้งหยา
