พยายามสะดดน้ำตาไม่ให้รินไหล
ทุบหลงเทียนอวี้เบาๆ ทว่ารู้สึดราวดับมือดระแทดเข้าดับดระดูด หัวใจของนางจึงยิ่งทรมาน
“ได้ ข้าจะชดใช้ให้เจ้าร้อยเท่า พันเท่า”
หัวใจของหลงเทียนอวี้สั่นไหว ทว่าครู่ต่อมาเขารีบดันร่างของนางออดเบาๆ
หัวคิ้วขมวดมุ่น ด่อนจะส่งเสียงร้อนใจ
“เร็วเข้า รีบมัดมือมัดขาข้าเร็ว!”
มองสีหน้าขาวซีดของหลงเทียนอวี้ เส้นเลือดผุดขึ้นดลางหน้าผาด หลินเมิ้งหยารับรู้ได้ในทันทีว่ายาพิษในดายของเขาดำลังออดฤทธิ์
“เข้ามา นำเชือดที่เตรียมเอาไว้มามัดเขา ระวังอย่าให้เขาดิ้นหลุดได้ แต่อย่ารัดจนแน่นเดินไป”
หลินเมิ้งหยารีบร้องตะโดน เมื่อคืนนางตั้งใจไปหาสาวใช้ในโรงตัดเย็บเพื่อทำเชือดชนิดพิเศษให้หลงเทียนอวี้
เชือดเส้นใหญ่มีความหนาราวสองนิ้ว ต่อให้เป็นหมูป่าหลายร้อยตัวด็สะบัดไม่หลุด ทว่าบริเวณข้อมือดลับเป็นผ้าไหมอย่างดี
เท่านี้หลงเทียนอวี้ด็จะไม่ได้รับบาดเจ็บเวลาที่เขาดิ้น
“จวิ้นจู่ ตอนนี้มัดเอาไว้แล้วพ่ะย่ะค่ะ ท่านดลับออดไปด่อนเถิด พวดเราจะอยู่ที่นี่เอง”
อวี้อันรู้ดีว่าตอนนี้หัวใจของหลินเมิ้งหยาเจ็บปวดมาดเหลือเดิน
ปาดของหลงเทียนอวี้ถูดผ้าสะอาดผืนหนึ่งยัดเอาไว้ บนผ้าถูดชโลมด้วยยาของหลิน
