ร้างปัญหาให้จั่วชิวอวี้ แต่หลิวซวนจะต้องมองออกอย่างแน่นอน
ผิดกับนางที่ไม่ได้อะไรกลับไปในวันนี้
ดวงตาของหลินเมิ้งหยารู้สึกอ่อนล้าเต็มที ยกมือขึ้นนวดคลึงเบาๆ
ตอนนี้คนที่ต้องการเดินทางเข้าออกประตูเมืองต่างเร่งรีบเพื่อไปให้ทันเวลา
ความผิดหวังฉายชัดในแววตา หลินเมิ้งหยาถอนหายใจออกมาอย่างอดไม่ได้
“จวิ้นจู่อย่าเสียพระทัยไปเลยพ่ะย่ะค่ะ พรุ่งนี้หนู่ฉายจะมากับพระองค์อีกครั้ง”
อวี้อันเอ่ยด้วยความเป็นห่วง วันนี้จวิ้นจู่ยุ่งตั้งแต่เช้าจรดค่ำ หากนางเหนื่อยจนเกินไป เกรงว่าฝ่าบาทคงถลกหนังเขาออกมาเป็นแน่
“อืม คงทำได้เพียงเท่านี้แล้ว วันนี้ลำบากเจ้าแล้วอวี้อัน”
ถอยตัวกลับเข้าไปในรถม้า สายตายังคงทอดมองไกลอย่างมิอาจทำใจ
มองประตูเมืองที่กำลังจะปิด วันนี้นางคงต้องกลับไปก่อนแล้ว
ทว่านางกลับมีลางสังหรณ์ว่าจะได้เจอหลงเทียนอวี้ในวันนี้
ประชาชนพยายามเร่งฝีเท้าออกจากประตูเมือง เจ้าหน้าที่เฝ้าประตูเองก็เริ่มตรวจค้นเป็นรอบสุดท้ายแล้ว
ขบวนรถม้าออกไปหมดแล้ว คบเพลิงบนถนนถูกจุด หลินเมิ้งหยาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง จากนั้นจึงออกคำสั่ง
“กลับกันเถิด”
“พ่ะย่ะค่ะ”
ในที่สุดจวิ้นจูก็ยอมเสด็จกลับแล้ว
อวี้อันรีบเข้าไปนั่งประจำตำแหน่งคนขับร
