ถม้าและเตรียมกลับไปยังจวนไท่จื่อ
สายตาของหลินเมิ้งหยายังคงไม่ละไปจากประตูเมือง
ท่ามกลางบรรยากาศยามพลบค่ำ กำแพงเมืองสูงตระหง่านค่อยๆ เล็กลงในสายตาของนาง
ขณะที่คิดจะชักสายตากลับ นางพลันเหลือบเห็นเกี้ยวเล็กหลังหนึ่งกำลังมุ่งหน้าไปทางประตูเมือง
หลินเมิ้งหยาได้ยินพวกเขาสี่ห้าคนพูดว่าจะไปหาหมอที่นอกเมือง
หัวใจเต้นระรัว นางรีบสั่งให้อวี้อันหยุด
“เมื่อครู่ข้าเห็นว่าคนในเกี้ยวหลังนั้นต้องการหาหมอ ถึงอย่างไรแม้ข้าจะกลับไปก็ไม่มีอะไรทำ เช่นนั้นพวกเราไปดูหน่อยเถิดว่าเกิดอะไรขึ้น”
“จวิ้นจู่…เกรงว่าจะไม่เหมาะสมพ่ะย่ะค่ะ”
อวี้อันหยุดรถม้า เขามองทางจวิ้นจู่ด้วยสายตาลำบากใจ
เวลาไม่คอยท่าแล้ว พวกเขาไร้ทหารองครักษ์คอยคุ้มกัน หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นล่ะก็ เช่นนั้นคงไม่อาจรับมือได้ง่ายๆ
ทว่าหลินเมิ้งหยากลับยังยืนยันคำเดิม อวี้อันถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนจะเลี้ยวรถม้าตามเกี้ยวหลังนั้นไป
อันที่จริงหลินเมิ้งหยาไม่อยากกลับไปที่จวนเพียงลำพัง
ในเมื่อข้างนอกมีงานให้ทำ เช่นนั้นนางก็อยากจะสร้างแรงบันดาลใจให้ตัวเองอีกครั้ง
รถม้าแล่นฉิวบนถนนที่ไร้ผู้คน ไม่นานก็ตามเกี้ยวหลังนั้นทัน
ขณะเดียวกันเกี้ยวหลังนั้นหยุดลงที่หน้าประตูเม
