ไฟให้กับพวกขุนนางให้หันมาโจมตีเขาอีกด้วย
ดังนั้นเขาจึงทำเพียงร่ำไห้คร่ำครวญหาบุตรชายของตน แต่ไม่เอ่ยถึงเรื่องอื่นอีก
“แน่นอนว่าใต้เท้าจูย่อมเจ็บปวดที่ต้องส่งบุตรชายขึ้นสวรรค์ แต่ถึงอย่างไรข้าเห็นว่าควรจัดการฝังศพคุณชายจูให้เรียบร้อยจะดีกว่า ข้าและเหล่าขุนนางจะเดินทางไปจุดธูปเพื่อให้เกียรติคุณชายจูอย่างแน่นอน ส่วนสาเหตุการตายของคุณชายจูคืออะไร ข้าคิดว่าด้วยความสามารถและความชาญฉลาดของใต้เท้าทุกท่านแล้ว อีกไม่นานทุกคนจะได้ล่วงรู้ความจริงอย่างแน่นอน ใต้เท้าจู ข้าเสียใจกับท่านด้วย”
ในเมื่อตาเฒ่าเจ้าเล่ห์เริ่มแสดงละครแล้ว เช่นนั้นหลินเมิ้งหยาจะปล่อยให้เขาเป็นฝ่ายครองเวทีได้อย่างไร
ดังนั้นจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนปลอบประโลมอีกฝ่าย ท่าทางบีบคั้นไล่ต้อนมลายหายไปจนหมดสิ้น
“ฮึ เลิกเสแสร้งแกล้งทำตัวเป็นคนดีได้แล้ว! บุตรชายของข้าตายก็เพราะเจ้า”
ตอนนี้ไม่ว่าใต้เท้าจูจะพูดอะไร เขาก็ไร้หนทางที่จะโยนความผิดให้หลินเมิ้งหยาได้
แม้เขาจะมิอาจทำใจยอมรับ แต่ถึงกระนั้นก็ไม่สามารถทำอะไรได้อีก
หลินเมิ้งหยาปัดชุดของตนเองเพราะคิดจะเดินจากไป
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าร่างของใครคนหนึ่งจะเข้ามาขวางทางไว้
“จวิ้นจู่ได้โปรดหยุดฝีเท้า
