ลงก่อน ข้าน้อยขอบังอาจถามหน่อยเถิดว่าหากท่านบริสุทธิ์ใจอย่างที่ท่านว่า เช่นนั้นเหตุใดตอนที่ข้าน้อยขอร้องให้ท่านพูดเรื่องความตายของลูกพี่ลูกน้องของข้า ท่านจึงเอ่ยว่า…ขอให้ข้าปิดเรื่องนี้เอาไว้โดยแลกกับการที่ท่านจะยอมมอบกายมอบใจให้แก่ข้าเล่า?”
น้ำเสียงสั่นเทิ้มอยู่หลายส่วน ทว่ากลับดังพอที่จะทำให้ทุกคนได้ยิน
หลินเมิ้งหยาเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะเห็นเป็นบุรุษที่ก่อนหน้านี้เพิ่งจะคุกเข่าต่อหน้าตนเองพร้อมทั้งตำหนิติเตียนสกุลจูด้วยความเจ็บปวด
ที่แท้ก็เพื่อสิ่งนี้สินะ
ผินหน้าไปอีกที หางตาพลันเหลือบเห็นแววตาลำพองใจของจูฉีหยุน
ทั้งหมดล้วนเป็นแต่เพียงหลุมพรางเท่านั้น
สายตาเผยความกระวนกระวายอยู่หลายส่วน ทว่านางฝืนแสดงท่าทางสุขุมสงบนิ่ง
“เจ้าพูดเรื่องอะไร? ข้าไม่เข้าใจ”
ทุกคนล้วนได้ยินน้ำเสียงเจือความร้อนรนของนาง หากเรื่องดังกล่าวไม่เคยเกิดขึ้น หลินเมิ้งหยาคงไม่มีท่าทีกระวนกระวายเช่นนี้
เหตุการณ์พลิกผันจนน่าตกตะลึง
ขณะเดียวกันพวกคนที่อยู่บริเวณรอบๆ ล้วนพยายามเงี่ยหูเพื่อจะสดับรับฟังคำโต้ตอบเหล่านั้น
“ท่านอา หลานขออภัย จิตใจของสตรีผู้นี้นี้อำมหิตยิ่งนัก พอนางเย้ายวนข้าไม่สำเร็จ นางก็ข่มขู่ข้าว่าหากข้าเปิดโปงเรื่
