ข้างจูฉีหยุนแล้ว
ท่าทางกระสับกระส่ายตกอยู่ในสายตาของหลินเมิ้งหยา แต่นางตระหนักถึงบางสิ่งขึ้นมาได้
“ดูเหมือนจูเจียจิงจะเข้ากับจูฉีหยุนไม่ได้จริงๆ”
อันที่จริงอวี้อันก็มีสายตาแหลมคมในการดูคน แต่ถ้าหากเขาเป็นคนที่สกุลจูเลือกแต่เข้ากับจูฉีหยุนไม่ได้จริงๆ เช่นนั้นเขาก็คงเก็บเงียบไว้ ไม่แสดงออกมาเช่นนี้
ดังนั้นตอนนี้จึงมีเพียงข้อสันนิษฐานเดียวที่พอจะอธิบายทุกอย่างได้
“ล้วนแสดงละครทั้งนั้น ไม่เพียงทำให้พวกเราเห็น แต่ยังทำให้คนเหล่านั้นได้เห็นด้วย”
แสดงละคร? มุมปากของหลินเมิ้งหยากระตุกขึ้น พวกเขาแสดงได้แข็งทื่อเสียเหลือเกิน
อย่าว่าแต่คนข้างกายนางที่แสดงละครเก่งจนแทบได้รางวัลออสการ์เลย แม้แต่คนที่ฉลาดน้อยยังแสดงเก่งกว่าพวกเขาอีก
ดูเหมือนว่าจูเจียจิงจะสังเกตเห็นนางแล้ว
เขาพยายามเหลือบมองนางอยู่หลายหน ยิ่งไปกว่านั้นยังส่งสายตาราวกับว่าต้องการให้นางออกไปจัดการจูฉีหยุนเสียเดี๋ยวนี้
เฮ้อ เขาคิดอยากให้นางไปตกหลุมพรางตื้นๆ เช่นนี้น่ะหรือ?
ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าในเมื่ออีกฝ่ายส่งตัวเองมาถึงหน้าประตูแล้ว ไฉนนางจึงไม่รับไว้เล่า?
มุมปากหยักยกขึ้น หลินเมิ้งหยาก้าวไปปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน
ชุดสีขา
