วราวหิมะ ใบหน้านวลงามเพริศพริ้งดึงดูดสายตาของบุรุษทุกคน
“ถวายพระพรจวิ้นจู่”
พวกขุนนางล้วนลุกขึ้นยืนเพื่อโค้งคำนับหลินเมิ้งหยา
ส่งเสียงตอบกลับโดยมิเสียมารยาทหรือทำให้พวกเขาคิดว่านางหยิ่งยโส
ขุนนางบางคนที่เคยเห็นจ่างกงจู่มาก่อนล้วนมองนางด้วยความตื่นเต้น
องค์หญิงผู้มีใบหน้างดงามล่มเมืองยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำของพวกเขา
เดินนวยนาดเข้าไปช้าๆ สายตาทุกคู่หยุดอยู่ที่นาง
พวกเขารู้สึกว่าตนเองได้สบตากับนางแล้ว
จนกระทั่งเดินมาถึงตำแหน่งที่นั่งของสกุลจู ในที่สุดเสียงร้องที่หลินเมิ้งหยาคาดเอาไว้แล้วก็ดังขึ้น
“ฮึ ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเป็นตัวจริงหรือตัวปลอม แต่กลับเอาอกเอาใจถึงเพียงนี้!”
คำพูดนี้ไม่เพียงหลินเมิ้งหยา แต่คนบริเวณรอบๆ ล้วนไม่ชอบใจทั้งสิ้น
หันหน้าไปมองท่าทางหยิ่งทะนงของจูฉีหยุน
จูเจียจิงหันไปมองหลินเมิ้งหยาด้วยสายตาอึ้งงัน
“ท่านนี้คือ….”
“ข้าเป็นขุนนางที่อุทิศตนให้แก่ราชสำนัก แม้แต่องค์หญิงองค์ชายยังไม่กล้าทำตัวเป็นนายต่อหน้าข้า แล้วจะนับประสาอะไรกับคนที่ถูกหยิบมาจากข้างทางโดยไม่รู้ที่มาที่ไปเช่นนี้”
จูฉีหยุนส่งเสียงเย็นชา ทว่าวาจาของเขาทำให้คนอื่นๆ เริ่มเดือดดาล
การกลับมาของอันเล่อจวิ้น
