จู่ได้รับการยอมรับจากฮ่องเต้และเซิ่นจวิ้นอ๋องแล้ว
เหตุใดใต้เท้าจูจึงแสดงท่าทางคัดค้านเช่นนี้เล่า?
หลินเมิ้งหยากลับไม่อนาทรร้อนใจ อวี้อันยกเก้าอี้เข้ามา นางนั่งลงด้วยท่วงท่าสง่างาม แววตาฉายแววสนใจขณะมองหน้าจูฉีหยุน
“ข้าไม่เข้าใจคำพูดของใต้เท้าเลยสักนิด”
แม้จะได้เห็นใบหน้ายิ้มน้อยๆ ไร้ซึ่งความกระวนกระวาย จูฉีหยุนกลับมิได้แสดงท่าทางประหลาดใจ
สายตากวาดมองไปรอบๆ ก่อนมุมปากจะแสยะยิ้มให้กับพวกคนที่พยายามประจบสอพลอนาง
“เจ้าบอกว่าไม่เข้าใจก็ช่างเถิด ทว่าจ่างกงจู่เคยเป็นลูกศิษย์ของผู้อาวุโสสูงสุดแห่งหอป๋ายเฉา น้อยคนนักที่จะรู้เรื่องนี้ ตอนที่ผู้อาวุโสสูงสุดจากไป สิ่งที่เป็นหลักฐานทั้งหมดล้ วนถูกส่งต่อให้จ่างกงจู่ ในเมื่อจ่างกงจู่สิ้นพระชนม์ไปแล้ว เช่นนั้นหลักฐานเหล่านั้นย่อมถูกส่งมอบให้คนรุ่นหลัง หากเจ้าเป็นลูกสาวของจ่างกงจู่จริง เช่นนั้นเจ้าจงนำหลักฐานเหล่านั้นอ ออกมาเปิดเผยต่อหน้าทุกคนเถิด”
แม้คำพูดของจูฉีหยุนจะสละสลวย แต่น่าเสียดายที่เขาเผยจุดประสงค์ออกมาเร็วเกินไป
เขามุ่งเน้นมาที่ตำราชิงเจิงผู่
