ฉินเปี่ยวเกอ เมื่อถึงเวลานั้นเจ้าจะได้รางวัลตอบแทนอย่างงดงาม”
หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มอ่อนโยน รอยยิ้มของนางงดงามชวนหลงใหลยิ่งนัก
จ้องมองเรือนร่างของจูเจียชิง ชายหนุ่มที่มีท่าทางเจ็บปวดเมื่อครู่พลันก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าน้อยก็วางใจแล้วขอรับ จูฉีหยุนเป็นคนขี้ระแวง ข้าน้อยออกมานานมากแล้ว คาดว่าต้องทำให้เขาสงสัยเป็นอย่างมากแน่นอน”
หลินเมิ้งหยาผงกศีรษะลง มองตามหลังจูเจียจิงที่เดินจากไป
จนกระทั่งร่างของเขาหายลับไปแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้านวลจึงมลายหายไป
“จวิ้นจูเชื่อคำพูดของเขาหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
อวี้อันปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของหลินเมิ้งหยา
เขายืนเฝ้าระวังอยู่หลังเสาตลอดเวลา ดังนั้นเขาย่อมได้ยินคำพูดของชายคนนั้นอย่างครบถ้วน
ขณะเดียวกันสีหน้าฉายแววหวาดระแวง
“เชื่อ เหตุใดต้องไม่เชื่อเล่า แน่นอนว่าคำพูดของเขาย่อมมีคำลวงอยู่มาก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีความจริง”
หลินเมิ้งหยาหรี่ตามองทิศทางที่ชายคนนั้นเดินลับหายไป
สกุลจูกำลังวางหมากตัวสำคัญ แต่หมากตัวนี้ยังอ่อนหัดนัก
——————
หมายเหตุ
[1] ปล้นชิงตามไฟ หมายถึง การฉกฉวยโอกาสเมื่อฝ่ายศัตรูกำลังย่ำ
