หลินเมิ้งหยาหันหน้าไปมองทางเวที คิดไม่ถึงเลยว่าผู้อาวุโสทั้งสี่จะเคยทำร้ายเชื้อพระวงศ์
จั่วชิวเฉินเรียนรู้วิธีการเก็บงำอารมณ์เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อื่นมาเป็นอย่างดี ดังนั้นสีหน้าเคียดแค้นในตอนแรกจึงมลายหายไปในเวลาเพียงชั่วอึดใจ
“ตอนนั้นพวกเขาร่วมมือกันวางยาเพื่อหวังจะสังหารพวกเราสองพี่น้อง ตอนแรกพวกเราได้รับพิษเข้าไปแล้ว แต่อาจารย์ของอาอวี้กรอกพิษเข้าร่างของตนเองเพื่อคิดหาวิธีถอนพิษ ด้วยเหตุนี้ยาพิษจึงสั่งสมอยู่ในร่าง ยิ่งไปกว่านั้นร่างกายของเขายังไม่แข็งแรง สุดท้ายเขาก็ต้องจบชีวิตลงเพราะยาพิษในคราวนั้น นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาอาอวี้ก็ออกเดินทางท่องเที่ยว โดยมีเป้าหมายเพื่อตามหาจ่างกงจู่”
สายตาลึกซึ้งของจั่วชิวเฉินทอดลงที่หลินเมิ้งหยา
ในที่สุดนางก็เข้าใจแล้วว่าเมื่อครั้งอยู่ในพระราชวังแห่งต้าจิ้น เพราะเหตุใดจั่วชิวอวี้จึงพยายามเข้าหานาง
“ฉะนั้นอวี้เปี่ยวเกอจึงยอมแลกทุกอย่างเพื่อหยุดยั้งพวกเขาไม่ให้ครอบครองตำแหน่งผู้อาวุโสสูงสุดแห่งหอป๋ายเฉาใช่หรือไม่เพคะ?”
จั่วชิวเฉินผงกศีรษะลง ก่อนจะผินหน้าไปมองพวกผู้อาวุโสที่มีรอยยิ้มภาคภูมิใจที่น่าขยะแขยงเหล่านั้น
“ถูกต้อง หากพวกเขาได้ตำแหน่งไป ภายภาคหน้าบ้านเมืองคง
