ำนวนมากก็นั่งลง
หลินเมิ้งหยาสอดส่ายสายตามองทางเหล่าหมอหลวงฝึกหัดในชุดสีขาวก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ
พวกเขาเหล่านี้ล้วนเป็นเจ้าภาพ การที่เดินทางมาเข้าร่วมรับชมการแข่งขันเป็นคนสุดท้ายย่อมมิใช่สิ่งผิด
แต่เมื่อครู่การแสดงความเคารพกลับยิ่งใหญ่กว่านางและจั่วชิวอวี้มาก
สิ่งนี้มิต่างอันใดจากการดูถูกเหยียดหยามพวกเขาทั้งสอง เหตุเพราะจั่วชิวอวี้หาใช่เพียงผู้เข้าแข่งขันธรรมดา แต่เขามีฐานะเป็นถึงจวิ้นอ๋องแห่งเมืองหลินเทียน ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็ นตัวแทนของฮ่องเต้
เพียงเท่านี้ก็เห็นได้แล้วว่าฐานะของพวกเขาแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
แม้จะเป็นเพียงรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่หลินเมิ้งหยาและจั่วชิวอวี้ต่างได้กลิ่นของความไม่ชอบมาพากล
“พวกเขาคือพวกผู้อาวุโสที่มีอิทธิพลต่อหอป๋ายเฉา ฮึ มิเพียงแก่แล้วแก่เลยแต่เพียงเท่านั้น แต่ยังรับลูกศิษย์ลูกหาจำนวนมาก ยิ่งไปกว่านั้นยังชอบกลั่นแกล้งรังแกผู้น้อย”
จั่วชิวอวี้ส่งเสียงดูแคลน อันที่จริงผู้อาวุโสแห่งหอป๋ายเฉามิได้มีเพียงความสามารถที่โดดเด่นเท่านั้น
ยกตัวอย่างเช่นอาจารย์ของจั่วชิวอวี้ เขาเป็นถึงหมอในตำนาน แต่เพราะไร้อำนาจและคนสนับส
