วยสีขาวและเขียว
รูปแบบการสร้างสง่างามมีชีวิตชีวามากกว่าพระราชวังที่ค่อนข้างอึมครึม
ทอดสายตามองยาว พระราชวังในเมืองหลวงเก่าคล้ายกับสถานที่นัดพบของเหล่ามังกรบิน
ทว่าหอป๋ายเฉากลับเหมือนต้นสมุนไพรมีชีวิต ไร้ซึ่งความหรูหรา เห็นจะมีมากสุดคือความเรียบง่ายแต่สง่างาม
เฉินเปี่ยวเกอเล่าว่าหอป๋ายเฉาถูกสร้างขึ้นโดยผู้ลึกลับคนหนึ่ง แม้เวลาจะผ่านมาหลายร้อยปี แต่กลับมิมีใครกล้าบูรณะเปลี่ยนแปลง
คนออกแบบค่อนข้างน่าพิศวง คาดว่าตอนออกแบบหอป๋ายเฉา คนผู้นั้นคงอยากเตือนทุกคนว่าอย่าลุ่มหลงในอำนาจ
สิ่งเดียวที่ต้องทำคือการศึกษายาสมุนไพรและวิชาการแพทย์
แต่น่าเสียดายที่คนรุ่นต่อมาทำให้หอป๋ายเฉาต้องมัวหมองเพราะความปรารถนาของตัวเอง
หลินเมิ้งหยารู้สึกเสียดายยิ่งนัก หวังเหลือเกินว่าอวี้เปี่ยวเกอจะได้รับตำแหน่งผู้อาวุโสสูงสุดอย่างราบรื่น
หากเป็นเขา คาดว่าสถานที่ซึ่งเดิมสร้างขึ้นเพื่อช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยากจะต้องสงบสุขไปอีกหลายสิบปีอย่างแน่นอน
“การแข่งขันคัดเลือกตำแหน่งผู้อาวุโสสูงสุดแห่งหอป๋ายเฉาเริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้!”
เสียงสุขุมเสียงหนึ่งพลันดังขึ้น เจ้าของเสียงเดินผ่านเวทีสีแดงที่ถูกสร้างขึ้นชั่วคราวไป
จากนั้นผู้ชมในหอป๋ายเฉาจ
