หมายของอีกฝ่ายก็ปรากฏขึ้นลางๆ
“พระชายาหมายความว่า…”
“มีคนคิดอยากใช้ตัวตนของพวกข้า ข้าคิดว่าพวกเขาไม่ได้ต้องการหุ่นเชิดแต่เพียงเท่านั้น ในมือของพวกเขาจะต้องกุมความลับบางอย่างเอาไว้ หากข้าและหลงเทียนอวี้ตกอยู่ในเงื้อมมือขอ องพวกเขา เช่นนั้นพวกข้าคงต้องทำตาม หากข้าและหลงเทียนอวี้ต่างเพลี้ยงพล้ำทั้งคู่ เช่นนั้นเจ้าคิดว่าอีกฝ่ายมีจุดประสงค์อะไร?”
หลิงเย่ไตร่ตรองอย่างรวดเร็ว ในที่สุดเขาก็เข้าใจความหมายของพระชายา
“นั่นก็คือ…ตำแหน่งผู้อาวุโสสูงสุดแห่งหอป๋ายเฉา!”
หลินเมิ้งหยาผงกศีรษะลง อันที่จริงนางคิดในแง่ที่เลวร้ายกว่านั้น
แต่ตอนนี้ยังไม่มีหลักฐานชัดเจน ดังนั้นจึงทำได้เพียงคาดเดาเท่านั้น
“ข้าเข้าใจแล้ว”
หลิงเย่รับชุดทางการในมือหลินเมิ้งหยาไป จากนั้นจึงใส่ชุดด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก หลินเมิ้งหยาเปิดประตูเดินออกไป
บรรยากาศยามเช้าทำให้รู้สึกกระปรี้กระเปร่า
นับตั้งแต่วันที่มาถึงเมืองหลวงเก่า ร่างกายของนางดีขึ้นกว่าเดิมมาก
เดินไปในนั่งบนเก้าอี้หินในสวนป่าไผ่ ในขณะที่ไม่มีใครเห็น นางจึงแสดงความอ่อนแอออกมา
หลงเทียนอวี้…พระองค์อยู่ที่ไหน?
หยาดน้ำตารินไหลอาบแก้ม หลินเมิ้งหยาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อบรรเทาความเ
