อยู่ๆ ก็นึกถึงความน่าจะเป็นบางอย่างขึ้นมาได้ ดังนั้นสีหน้าจึงไม่เป็นธรรมชาตินัก
ขณะเดียวกัน หลินเมิ้งหยาหยิบชุดทั้งสองขึ้นมาแล้วหมุนตัวกลับเข้าห้อง
ชุดทางการของเมืองหลินเทียนแตกต่างจากต้าจิ้น ชุดถูกทอขึ้นด้วยเส้นไหมสีขาวและใช้ดิ้นทองปักลายก้อนเมฆ
นอกจากความน่าเกรงขามแล้ว ยังเปี่ยมไปด้วยความสง่างาม
“เจ้าช่วยข้าลองหน่อยเถิด หลงเทียนอวี้น่าจะตัวใหญ่กว่าเจ้าเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังสามารถปรับแก้ได้”
หลินเมิ้งหยาหยิบชุดบุรุษออกมาก่อน แล้วส่งให้หลิงเย่
“คือ…พระชายา เกรงว่าจะไม่เหมาะสมพ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้พระองค์ควรคิดหาวิธีช่วยท่านอ๋องกลับมา หาใช่ทำให้กระหม่อมกลายเป็นท่านอ๋อง”
หลินเมิ้งหยาถอนหายใจ สายตามองทางชุดเหล่านั้น ก่อนจะส่งสายตาช่วยไม่ได้
“เจ้าคิดว่าข้าไม่ร้อนใจหรือ? เจ้าลองตรองดูเถิด ข้าเกือบถูกลักพาตัวไปในจวนไท่จื่อ ส่วนพวกเจ้าเองก็ถูกโจมตี ซ้ำท่านอ๋องยังถูกลักพาตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เจ้าคิดหรือว่าเรื่องน นี้เป็นเพียงเรื่องบังเอิญ”
หลินเมิ้งหยาเป็นคนละเอียดรอบคอบ เพียงนางไตร่ตรองดูก็สามารถวิเคราะห์สถานการณ์ได้
การลักพาตัวนางและหลงเทียนอวี้เกิดขึ้นในเวลาติดๆ กัน
เมื่อลองโยงเรื่องทั้งหมด เป้า
