ดี
นางมิได้สนใจความเป็นความตายของคนเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย แต่เหตุที่นางยั้งมือก็เพราะต้องการให้พวกเขาเข่นฆ่ากันเอง
ปฏิบัติตามความพึงพอใจของนาง ถึงอย่างไรความตายของคนเหล่านี้ก็ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว
ร่างกายอ่อนยวบยาบ หัวใจเปี่ยมไปด้วยความสิ้นหวัง
อันที่จริงหลินเมิ้งหยามิได้ทำอะไร นางเพียงแค่ใช้หลักจิตวิทยาเท่านั้น
ความเงียบปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง
สมองที่กำลังสับสนนำพามาซึ่งการทรยศและใส่ร้ายกันและกัน
“จวิ้นจู่! ข้าจะพูด…ข้าจะพูดหมดทุกอย่าง ได้โปรดให้โอกาสข้าด้วย”
เริ่มมีคนร้องขอชีวิตแล้ว ปฏิกิริยาตอบสนองที่หลินเมิ้งหยาคาดการณ์เอาไว้จึงเริ่มต้นขึ้น
“ไอ้คนทรยศ…ข้าจะฆ่าเจ้า!”
มีคนจงรักภักดีโต้แย้งขึ้นมาแล้ว แม้จะส่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก แต่ถึงกระนั้นก็ยังพยายามปกป้องผลประโยชน์ของผู้เป็นนาย
แน่นอนว่ายังมีพวกที่นอนดูอยู่เฉยๆ ด้วยสายตาเย็นชาเพื่อรอจังหวะที่อีกฝ่ายพลาด
“น้องชาย….ปกติข้าดีต่อเจ้ามิใช่หรือ พวกเรามาร่วมมือกัน…บางที…จวิ้นจู่อาจปล่อยพวกเราทั้งหมดไป”
การร่วมมือกันชั่วคราวนำมาซึ่งความวุ่นวาย
คนทั้งเจ็ดเริ่มส่งเสียงโต้เถียงกัน พวกเขามิต่างไปจากพวกนางกำนัลที่ชอบวิวาทกันในวังหลวงเลยแม้แต่น้อย
“ได้ ข้าจะให้โอกา
