สพวกเจ้าสักเล็กน้อย ข้าอยากรู้ว่าใครเป็นคนส่งพวกเจ้ามา”
เมื่อโอกาสมาถึงแล้วจึงมีคนร้องตะโกนออกมาเพราะกลัวหลินเมิ้งหยาจะไม่พอใจ
“เรื่องนี้พวกเราหารู้ไม่พ่ะย่ะค่ะ พวกเรารู้แค่ว่าหลังจากจับตัวจวิ้นจู่ได้แล้วให้พาจวิ้นจู่ไปส่งที่วัดเฉิงฮวงทางฝั่งทิศตะวันตกของเมือง!”
เมื่อครู่ยังเรียกแทนกันเองว่าพี่น้อง แต่เมื่อสบโอกาส คนที่ปากไวกว่าจึงรีบตอบ ส่วนอีกคนทำได้เพียงจ้องด้วยความโมโห
แม้มือและเท้าจะถูกมัด แต่ก็ยังมิวายออกแรงเฮือกสุดท้ายกระโจนใส่อีกฝ่าย
“วัดเฉิงฮวง?”
หลินเมิ้งหยาส่งสายตาให้อวี้อัน เขาจึงรีบถอนตัวออกไป
แม้ภาพตรงหน้าจะวุ่นวาย แต่ก็น่าขันยิ่งนัก
คนทั้งเจ็ดที่ถูกมัดเหมือนบ๊ะจ่างใช้ร่างกายกระแทกกันอย่างเอาเป็นเอาตาย
แม้ใบหน้าจะแดงก่ำ ขนาดจะส่งเสียงยังต้องออกแรง
ความเคียดแค้นบังเกิดขึ้นในใจของคนเหล่านี้
หลินเมิ้งหยารู้ดีว่าหากเรี่ยวแรงของพวกเขากลับมา เช่นนั้นสงครามเลือดคงเริ่มต้นขึ้น
“ข้าเหนื่อยแล้ว พระอาทิตย์ใกล้จะขึ้นเต็มที ข้าจะขอถามพวกเจ้าอีกหนึ่งคำ นอกจากพวกเขาทั้งสอง ยังมีใครคิดจะเสนอตัวอีกหรือไม่?”
หลินเมิ้งหยาที่เคยมีท่าทีสนุกสนานแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา
ลุกขึ้นพร้อมทั้งเอ่ยอย่างหมดความอดทน
ความ
