วุ่นวายพลันหยุดลง แต่ละคนล้วนมีความคิดของตนเอง
“ก็ได้ ในเมื่อไม่มี เช่นนั้นก็ทำอย่างที่ข้าบอก เข้ามา พาพวกเขาออกไป ส่วนคนอื่นให้กินยาคนละเม็ด”
ออกคำสั่งเสียงเย็น ครู่ต่อมาคนที่เหลือทั้งห้าหวาดผวาจนปัสสาวะราด
จากนั้นชายสามคนรีบโขกศีรษะต่อหน้าหลินเมิ้งหยา
“ได้ ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้า เช่นนั้นจงเขียนสิ่งที่พวกเจ้ารู้ทั้งหมดลงในกระดาษ แน่นอนว่าหากพวกเจ้าเขียนออกมาไม่เหมือนกัน พวกเจ้าทั้งห้าจะต้องถูกลงทัณฑ์ แต่หากเขียนเหมือนกัน เช ช่นนั้นคนที่เขียนไม่เหมือนจะต้องถูกลงทัณฑ์ เอาพวกเขาไป ห้ามมิให้คุยกันอีก”
ใบหน้าที่มีความหวังของชายทั้งห้าพลันเปลี่ยนไป
พวกเขาหันหน้ามองกันเลิ่กลั่กและภาวนาให้มีคนเขียนเหมือนกับตัวเอง
แต่ก่อนที่พวกเขาจะจากไป ชายที่ถูกจับกรอกยาทั้งสองถูกหลินเมิ้งหยาสะกดจิตจนกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดผวา
เสียงกรีดร้องน่าสังเวช ภาพความเจ็บปวดที่ความตายยังไม่น่ากลัวเท่าวนเวียนอยู่ในสมองของพวกเขา
“จวิ้นจู่ หนู่ฉายส่งคนไปที่วัดเฉิงฮวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ แต่ไม่พบความผิดปกติใดๆ”
ทันทีที่หลินเมิ้งหยาเดินออกจากโรงเก็บฟืน อวี้อันก็เข้ามากระซิบข้างหูของนาง
“ข้าก็เดาเอาไว้แล้ว พวกเขาค่อนข้างระมัดระวังตัวเป็
