ื่อให้นางซ่อนตัว
ส่วนตนเองพุ่งขึ้นไปข้างหน้าแล้วสอบถามอย่างละเอียด เมื่อเขาหันหลังกลับ เหตุการณ์พลันเปลี่ยนแปลงกะทันหัน
อยู่ๆ ชายชุดดำสองสามคนที่อยู่ตรงกลางก็กระโดดขึ้นสูง สายตาเหลือบไปเห็นใบมีดคมกริบกำลังจะฟันลงกลางหลังของอวี้อัน
ราวกับชายหนุ่มร่างบางคนนี้มีตาหลัง ชั่วพริบตาเดียวเขาก็เอี้ยวตัวหลบการโจมตีของคนเหล่านั้น
ครู่ต่อมาพวกองครักษ์ชุดดำไหวตัวทันจึงรีบพุ่งตัวเข้าไปโจมตีคนเหล่านั้น หลังจากปะทะกันสองสามหน สุดท้ายก็จับตัวคนสอดแนมได้
แต่ขณะเดียวกันหลินเมิ้งหยากลับตกเป็นเป้าไปเสียแล้ว
คนชุดดำที่แอบซ่อนตัวอยู่ใกล้ๆ พุ่งเข้าไปหาหลินเมิ้งหยา
อวี้อันร้อนใจเป็นอย่างมาก แม้จะอยากเข้าไปปกป้องก็ไม่ทันเสียแล้ว
คิดไม่ถึงเลยว่าคนชุดดำสี่คนจะเข้าไปล้อมตัวหลินเมิ้งหยาเอาไว้ ทว่าครู่ต่อมาเสียงแผดร้องพลันดังขึ้น ก่อนที่ร่างทั้งสี่จะร่วงลงไปกองกับพื้น
“พวกเจ้าบังอาจเข้าใกล้ข้าอย่างนั้นหรือ!”
เสียงเย็นเฉียบทำให้หัวใจของพวกเขาสั่นสะท้าน
ท่ามกลางความมืด แสงสีม่วงและเขียวเปล่งประกายระยิบระยับ หลินเมิ้งหยาสาวเท้าออกมาทีละก้าว
ใบหน้านวลสีขาวอมชมพู ริมฝีปากสีสดดั่งสีเลือด เส้นผมสีดำขลับมีที่ติดผมสีเงินหนีบเอาไว
